René Gabriel
00: Δείγμα βαρελιού (18/20): 70% Merlot, 30% Cabernet Franc, παραγωγή: 15.000 φιάλες: έντονο, σαν κομπόστα μπουκέτο· πολύ δαμάσκηνο, μαύρος σαμπούκος, βατόμουρα – το φρουτώδες φορτίο είναι συμπαγές και πολύ εκτεταμένο. Στον ουρανίσκο ώριμο, πλούσιο, μαλακό και οπulent, ένα γλυκό παιχνίδι δαμάσκηνου αναμεμειγμένο με κρεμώδη υφή και κομψότητα, όμορφο μήκος. 03: Βαθύ ρουμπινί με μωβ και λιλά ανταύγειες. Πλούσιο μπουκέτο με αρώματα ώριμου κερασιού, γαρύφαλλου, gingerbread, σμέουρων και ανοιχτής καραμέλας. Μεταξένιος, ζουμερός ουρανίσκος με απίστευτη γοητεία. Ήδη ένα όνειρο ως νερό κρασί, με πολλή ανεμελιά. (18/20). 04: Μεσαίου σκούρου γρανάτη-πορφυρού. Έντονο μπουκέτο φραγκοστάφυλου, νότες καφέ, πινελιά βύσσινου, ακόμη πολύ φρουτώδες και εξαιρετικά πιπεράτο στην επίθεση. Στον ουρανίσκο γεμάτο, με καλά υποστηριζόμενη οξύτητα, ελαφρώς αλευρώδες εκχύλισμα, πολύ επίμονο. Για ένα ’99 δείχνει σχεδόν αφύσικη συμπύκνωση. 07: Μια συμπυκνωμένη «βολή» από διπλή μάγκνουμ στη Metzgete. Απλά φοβερό και τώρα για πρώτη φορά ώριμο! Και αμέσως άλλη μια διπλή μάγκνουμ. Αυτή τη φορά την Πρωτοχρονιά, αντίστοιχα με φιλέτο χοιρινού en croûte. Μόλις στην αρχή της φάσης απόλαυσης. 08: Μια μάγκνουμ στο Τιτσίνο με φίλους. Και ριζότο με τα πρώτα, φρέσκα πορτσίνι. Ήμασταν τρεις. Αλλά ήταν τόσο νόστιμο που περάσαμε γρήγορα στο εξίσου συναρπαστικό 1995 Saffredi. (18/20). 11: Δείχνει πλήρη καρυκεύματα, πολύ γαρύφαλλο, καπνό και αρώματα από σκούρα καβουρδισμένους κόκκους καφέ Arabica. Πυκνό στον ουρανίσκο με ευγενική πικράδα που υποδηλώνει επαρκή εκχύλιση. (18/20). 12: Μεσαίου σκούρου γρανάτη, πορφυρό χείλος. Ιδιοφυές μπουκέτο, υπέροχες νότες ψησίματος, ανατολίτικα μπαχαρικά, βουργουνδέζικες πινελιές Côte de Nuits, μόκα και εκλεκτά ξύλα, ψωμί graham και αποξηραμένα δαμάσκηνα. Ο ουρανίσκος είναι απλώς ιδιοφυής, τοποθετημένος πάνω από πολλά άλλα ’99, γεμάτος, πυκνός και με πλούσια αρωματική. Ένας εντελώς ιδιοφυής Valandraud! Ανήκει στα wines of the vintages! (18/20). 13: Κορεσμένο, πολύ σκούρο οινοκόκκινο, με μικρή εξέλιξη. Μόκα, πάστα μαύρης ελιάς, μαύρο ψωμί, ακόμη και ίχνη pumpernickel. Στον ουρανίσκο σαρκώδες, σχεδόν παράλογα συμπυκνωμένο για τη χρονιά (αυτή την εβδομάδα δοκίμασα μερικά ελαφρύτερα ’99 Grand Crus από το Médoc). Στον ουρανίσκο σαρκώδες, κοκκώδες, δείχνει μεγάλη συμπύκνωση και επίσης πολύ υψηλή εκχύλιση, πρέπει ακόμη να «χωνέψει» λίγο τις τανίνες του, υπάρχει και ένας μάλλον χονδροειδής κόκκος από το ξύλο. Παρ’ όλα αυτά, το κρασί ανεβαίνει και μάλλον θα φτάσει την πραγματική του κορύφωση μόνο σε τέσσερα χρόνια. (18/20). 16: Όγκος παραγωγής: 15.000 φιάλες. Σκούρο χρώμα, αρκετά πυκνός πυρήνας, στην άκρη φαίνονται ακόμη αντανακλάσεις γρανάτη. Δείχνει ώριμο, υπέροχα δαμάσκηνο-σοκολατένιο μπουκέτο, έπειτα βοτανικές νότες και αρώματα τσαγιού φρούτων, σπόροι βατόμουρου, συνολικά πολυεπίπεδο και γοητευτικό. Μπορείς να το μυρίζεις για πολύ ώρα! Στον ουρανίσκο πιπεράτο, ακόμη με νεανική εντύπωση και κατά κάποιον τρόπο με περισσότερη τανίνη στο εκχύλισμα απ’ ό,τι θα ήταν φυσιολογικό για ένα 1999. Με ενθουσίασε από το άρωμα στη μύτη και από τη «ράτσα» στον ουρανίσκο.