Château Pichon-Longueville Comtesse de Lalande 2000

Zittend naast mijn voormalige collega, Pierre Antoine Rovani, bij een van de proeverijen merkte hij op dat hij de opvallende groene toon in de geur van deze wijn niet prettig vond, iets wat ik helemaal niet waarnam, en ook een volgende fles bij een andere proeverij liet die niet zien. Ik denk wel dat er een vleugje laurierblad en een vlezigheid in zit. Kortom, ik vind dit een spectaculaire Pichon Lalande. Diep paars van kleur, met volop tonen van koffie, mokka, crème de cassis en chocolade; dit is een enigszins ongewone blend van 50% Cabernet Sauvignon, 34% Merlot en maar liefst 10% Petit Verdot, met een beetje Cabernet Franc. De Petit Verdot geeft de wijn zeker een tapenade- en bloemige toon, die sommigen als kruidig zouden kunnen interpreteren. Dit is een rijke, weelderige, verbluffende Pichon Lalande die nu prachtig begint te drinken, maar zich minstens nog 10–15 jaar zou moeten verbeteren en 30 jaar of langer meegaan.

Van alle 2000’s die in de line-up zijn geproefd, was dit de meest ontwikkelde, met versmolten tannines en exotische saffraankruiden. Het is een prachtige wijn, zeer klassieke Pauillac, vol tertiaire hints van truffel, zachte menthol en bosgrond – signaturen van een oudere Bordeaux die nu geweldig drinkt. Waarschijnlijk de meest perfecte van de vijf om in de komende jaren open te trekken, maar mogelijk zonder het uithoudingsvermogen van de anderen. Interessant om op te merken dat de pH hier veel hoger is (3,85) dan bij Leoville (3,5), terwijl het praktisch naast de deur ligt. 10% Petit Verdot maakt de blend compleet. Oogst van 21 september tot 9 oktober.

Veel bessen en aalbessen met een licht gestoofd fruitkarakter. Vol en rond met zachte tannines en een fruitige afdronk. Moet een tot twee uur voor het serveren worden gedecanteerd. Sappige wijn.

De 2000 Pichon Longueville Comtesse de Lalande heeft een krachtige muntige geur die de terroirexpressie wellicht lichtjes overstemt. Ik vermoed dat dit komt door het hoge aandeel Petit Verdot (14%), dat men tegenwoordig waarschijnlijk zou mijden. Het palet is medium van body, met intense zwarte pruimenvruchten, vermengd met grafiet en salie. Dit is een gespierde maar plezierige Pichon, dicht en richting de afdronk bijna fors, maar hij mist een gevoel van elegantie en precisie. In de afdronk verschijnt een vleugje groenigheid (op een positieve manier). Een krachtige Pauillac die baat heeft bij karafferen.

Drinkt zich op dit moment erg goed. De neus, met florale tonen, tabak, muntblad en rood fruit, is gemakkelijk expressief. In de mond is er een pittig randje aan het rode fruit dat met lucht verzacht, en in de afdronk een peperig, kruidig accent op het rode fruit, samen met lagen rijp, donkerrood fruit. 1 uur beluchten is voldoende om van de wijn te genieten. Drinken van 2023 tot 2040.

Rijpend wijnrood, wat dof, met een oplichtende rand. Vegetaal bouquet, een vleugje paprika en augurkjes, met een verzoenende zoetheid. Eerste slok, wat brokkelige tannines, en ook hier komt de groenige toets naar voren. Een tikje teleurstellend.

01: Vatmonster (17/20): In de neus veel florale kruidtonen, tabak en groene Cabernet-sporen, maar gecompenseerd door een verzoenende zoetheid, waarschijnlijk afkomstig van de barriques, cassis en braam; in de aanzet weliswaar vol, maar toch verrassend licht. In de mond veel materie, zacht, fluwelig in de aanzet, opnieuw die paprika- en Cabernet-kruidenaroma’s, evenwichtige, fijne tanninestructuur, goede ruggengraat, maar ondanks de mooie vulling ontbreekt het hier wat aan concentratie en de kracht van een als zeer groot verhandeld oogstjaar. Is dat finesse? Of te weinig rigoureuze selectie? Het geheel doet op een of andere manier denken aan de eveneens wat te oppervlakkige Pichon-Lalande 1990! Door zijn erotische uitstraling en aangename, populaire smaak zal hij zeker veel aanhangers vinden. We geven deze wijn na het bottelen een nieuwe kans en stellen dan eventueel bij, wat gezien het gebrek aan kracht echter twijfelachtig is. Kort voor het bottelen in 2002: Een vette, weelderige, bijna romige wijn met bedwelmend fruit en ook barrique-zoetheid, veel druk in de finale. Als ik hem maar 17/20 geef, jaag ik de Pichon-Lalande-fanclub op de kast. Het is een innemende charmeur die niet uitpakt met echte Pauillac-grootheid, maar met royale sensualiteit. En aangezien wijn niet alles is in het leven, ben ik als man door zo’n royale sensualiteit toch een beetje verblind. (18/20). 07: Zeer donker purper-granaat, robijnrode rand. Een powerbouquet met een ontembare zoetheid, Amarena-kersen, edele houtsoorten, Dominicaanse tabak, muskus, opent zich langzaam en toont enorm veel druk. Dichte, vlezige smaak, enorm geconcentreerd extract, gebundeld, soepele maar nog steeds veeleisende tannines, extreme lengte. Toont zich nu toch groter dan eerder verondersteld. 10: Nootachtig, geroosterd, veel karamel en café au lait, rode pruimencompote. Fluwelige smaak, veloursachtige textuur, oogt wat avant-gardistisch, want na 10 jaar zou de barrique niet meer zo op de voorgrond moeten staan in de smaak. Erotiek versus typiciteit. Als Bordeaux 2000 zou hij al wat meer vlees op de botten mogen hebben. Momenteel 17/20. 12: Rijpend wijnrood, wat mat, met verlichtende rand. Vegetaal bouquet, wat paprika en augurkjes, met een verzoenende zoetheid. Geeft in de mond een eerste genieting, wat broze tannines, maar ook hier komt de groene toon door. Stelt een beetje teleur gezien het grote jaargangsimago.

Een blend van 59% Cabernet Sauvignon, 34% Merlot, 6% Cabernet Franc en 1% Petit Verdot: de 2000 Pichon Lalande heeft een diepe granaat-baksteenkleur. Hij komt moeiteloos uit het glas met geuren van potpourri, gedroogde kersen, fruitcake en steranijs, met zweempjes sandelhout en fijngestampte steen. Het medium body-palet zit in een sweet spot, boordevol verweven tonen van gedroogde bessen, bloemen en exotische specerijen, omlijst door zachte, poederige tannines en veel frisheid, met een lange, geurige afdronk.

Krachtig, complex en raszuiver: dit is een wijn met grote aromatische frisheid, een zijdezachte, diepe textuur en een zeer lange maar zekere ontwikkeling.

In een gesloten fase, weinig ontplooid en met een aromatisch palet dat vooral wordt gedomineerd door paprika-aroma’s, stelt Pichon Comtesse in deze jaargang teleur. In tegenstelling tot zijn gebruikelijke, steeds zuidelijker aandoende stijl (sterk door Merlot gedomineerd), rond en soepel, komt hij hier streng over, met stugge tannines en ver verwijderd van de sensuele charme van het domein.

Donkere kleur, middelmatige intensiteit en licht geëvolueerd. Koele neus met een toets van groene paprika. Fruitige mond, maar wat slank. Deze vegetale noot was me al opgevallen tijdens de primeurs. Deze fles komt uit dezelfde kist als de vorige.

Het domein van Madame de Lencquesaing heeft in 2000 een echte topper voortgebracht. De aroma’s, delicaat en sensueel, geven hem klasse en stijl en maken hem zeer memorabel. Hij is nu al heerlijk, maar er zijn tannines en diepe, intense fruitsmaken die erop wachten zich langzaam en zeker te ontwikkelen.