Château Pichon-Longueville Comtesse de Lalande 1995

Welke weelderige geneugten wachten degenen die de 1996 of 1995 Pichon-Lalande aanschaffen. Het is moeilijk om een favoriet te kiezen, hoewel de 1995 een zachtere wijn is, direct verleidelijk en toegankelijk. Dit is een voortreffelijk voorbeeld van Pichon-Lalande, waarbij het Merlot-aandeel de wijn tonen van koffie/chocolade/kers geeft, naast de complexe braam/cassisvruchten van Cabernet Sauvignon en Cabernet Franc. De wijn heeft een ondoorzichtige zwart/robijn/paars kleur en sensuele, flamboyante aroma’s van geroosterd brood, zwarte vruchten en ceder. Verrukkelijk in de mond; deze volrijke, gelaagde, multidimensionale wijn zal ongetwijfeld een van de meest opmerkelijke succesverhalen van het oogstjaar blijken. Verwachte rijpheid: 2001–2020. De jaargangen 1995/1996 behoren tot de beste back-to-back prestaties die Pichon-Lalande ooit heeft geleverd, samen met de jaargangen 1982/1983.

In tegenstelling tot de 2015 bevat deze jaargang een hoger percentage Merlot in de blend, samen met 45% Cabernet Sauvignon en 15% Cabernet Franc. De kleur vertoont geen tekenen van leeftijd, al heeft de neus minder aromatische kracht dan verwacht. Toch is er charme en elegantie. De aanzet is fris en helder, en het matig geconcentreerde fruit wordt ondersteund door stevige tannines. Er is volop grip, maar het mist wat pit en lengte. Desondanks zeer genietbaar en fraai in balans.

Dit vergt wat geduld: er is minstens 2–3 uur lucht nodig om het te verzachten en te laten openbloeien. Rozen, tabak, verschroeide aarde, cassis, veenbes en peperige kruiden openen de neus. In de mond is er gewicht en diepte, een vleugje kruiden en frisse, knapperige rode bessen. De afdronk toont een hint van groene olijven en een tikje droogte. Klassiek van stijl is dit een strakke, serieuze versie van Pichon, maar hij weet een deel van de strengheid die in de meeste wijnen van het oogstjaar te vinden is te vermijden. Drinkklaar, al kan extra tijd nog verbetering brengen.

96: Vatmonster (18/20): zeer bessenachtig bouquet met veel kracht, weids, bramen. Vette mond, veel souplesse, de tannines zijn licht uitgedroogd en geven de structuur zo een fijne, kernachtige toets, middellange afdronk, licht achter de ’94. 03: Zoals veel grote ’95s begint de wijn met een dominante zuurgraad. Deze constellatie blokkeert momenteel de evolutie en het duurt bijna een uur voordat de wijn langzaam opengaat. Hij toont kracht, spieren en potentieel, de zoetheid komt slechts schoorvoetend naar voren en zelfs het duidelijk aanwezige smelt komt nog op zich wachten. (18/20). 99: Het bouquet is compact, zeer diep maar toont paddenstoel-aardse tonen. In de mond sappig, veel diepgravende Cabernet-tonen, bramen, vet en vlees, de tannines zijn zeer fijn. De wijn zou qua klasse zeer hoog ingeschat moeten worden, maar heeft het momenteel erg moeilijk. Al twee jaar geleden toonde hij zich gesloten en ongenaakbaar met wilde, vlezige aroma’s. Wachten! Potentieelscore: 18/20. 02: Oplichtend wijnrood, aan de rand robijnschijn. Open bouquet, toont meer kruidigheid dan fruit, helaas ook een lichte lavas- en selderijschillentoon, sojasaus, bouillonpasta. In de mond tamelijk fijn, in het extract wat kernachtig en eindigend met gedroogde pruimenschillen en shiitake. Ondanks de oxidatie proef je nog tanninereserves. Geen optimale fles? Deze: 16/20. Een dubbelmagnum uit de kelder van Mäggi Haller in juni 2005: Het bouquet begint licht groen-kruidig, paprika, pumpernickelbrood, toasttonen, toegankelijk, steeds zoeter wordend, sexy. In de mond sappig, elegant, zijdezachte textuur, prachtige balans, het fruit is nog behoorlijk aanwezig en toont zich tussen rood en blauw bessenfruit. Zoek je de daadwerkelijke Pauillac-grootheid dan ben je geneigd wat kritisch te zijn. Zoek je immens genot, dan is dit momenteel precies de juiste wijn voor ongeremde Pauillac-orgieën. 09: Zo sexy, zoet, kokostonen, lichte pralines, filigraan, bijzonder fijne wijn. (18/20). 12: Op de een of andere manier lijkt hij op de ’82, vooral door zijn volheid en charme. Er zit nog veel bramensap in. Gewoonweg geweldig! (18/20). 14: Magnum. Gemiddeld granaat, fijn oranje randje. Open bouquet, tussen rood en blauw bessenfruit, een vleugje karamel van de barriques geeft het neusbeeld een sublieme volheid. In de mond van goede maar aanzienlijk zachtere gestalte dan de 1996, in het extract een fijne, nobele kruidbitterheid, wat de ras van deze wijn aangeeft. In elk geval is deze wijn nu ready to enjoy! En dat hebben we precies zo gedaan. (19/20). 16: Gemiddeld purper-granaat. Het bouquet belooft enerzijds, maar is daarbij ongelooflijk gesloten. Dus slechts zeer beperkt communicatief. In de mond demonstreert de wijn strengte en potentieel, maar hij toont zich tamelijk hard, vooral het spel op de tong kronkelt letterlijk bij deze kernig-peperige tannines. Zeer moeilijk te proeven. De komende 10 jaar zou ik er van afblijven en hem daarna lang decanteren. Er waren al toegankelijkere flessen – bij een andere gelegenheid. Potentieelscore: 18/20.

Pichon Lalande 1995 heeft een diepe granaat-baksteenkleur. Hij springt uit het glas met direct aanwezige tonen van pruimen, fruitcake en bosbessencompote, gevolgd door suggesties van Indiase specerijen, sandelhout en espresso. Het mondgevoel is medium tot vol en barstensvol uitbundige, expressieve confituren van zwart fruit en exotische kruidensmaken, ondersteund door fluwelige tannines en naadloze frisheid, eindigend met indrukwekkende lengte. Nu op zijn hoogtepunt, heeft dit vintage nog 10–12 jaar kelderpotentieel.

Logo op de kurk: CL Niet gedecanteerd. Donkere kleur, middelmatige intensiteit en ontwikkeld. Intense neus met vanille, fruit en rook. Volle, sappige, smaakvolle mond, eindigend met een vleugje tannine en eveneens levendig. Heeft body, maar mist de subtiliteit van de vorige.