Château Palmer 2004

Deze verbluffende wijn is een van de grote successen van het oogstjaar. Administrateur Thomas Duroux heeft een moderne versie gecreëerd van Palmers briljante 1966. Met een zeldzame combinatie van kracht en elegantie toont deze dicht paarsgekleurde wijn aroma’s van bramen, truffel, bloemen, wierook en kamfer. Lang, klassiek en medium tot vol van body, met een verbluffende textuur en rijkdom, is deze schitterende prestatie een kandidaat voor de beste Margaux van het jaar. Verwachte rijpheid: 2011-2025+. Ook geproefd: 2004 Alter Ego de Palmer (88)

Aroma’s van drop, teer en mineralen zetten door naar een volle smaak, met zijdezachte tannines en een middelmatige afdronk. Nu al een zeer fraaie wijn. Iets aan de korte kant, maar toch uitmuntend. Het best na 2009. 6.000 kisten gemaakt.

Ik waardeerde deze soepele, elegante wijn met zijn toegankelijke aroma’s van braam en zwarte bes, aangevuld met hints van frisse bloemen, zadel­leer en specerijen. De textuur leek licht ingetogen, met zijdezachte tannines en een evenwichtige zuurgraad, maar de finesse sprong eruit. Misschien was hij te bescheiden om bij sommige proevers een krachtige indruk te maken, maar ik vond dat hij zich goed toonde en gracieus zal blijven rijpen.

47% Merlot, 46% Cabernet Sauvignon, 7% Petit Verdot. Mooi weer van het voorjaar tot aan de oogst. Geen excessen. De hoge opbrengsten na de hitte-stress van 2003 moesten worden beheerst. Veel secundaire knoppen. Vergelijkbare blend als 1999 maar een heel andere wijn – laat zien dat niet de rassencompositie het karakter van de wijn bepaalt. Diep karmozijnrood met schittering. Zoet eiken – intens en onmiddellijk herkenbaar brooddeegaroma. Daaronder fijne, zuivere, rechtlijnige cassis maar ook zoete specerijen, pruim en tabak. Nu al verrassend complex. Intense maar vluchtige bloemengeur naarmate die broodtoon verdwijnt. In de mond veel zoethout en zoet, helder, expressief fruit. Rood en zwart fruit. Dramatisch fruit, ook al is de kruidigheid van het hout nog zeer duidelijk. Geroosterde zoete specerijen en koffie. Rijk en weelderig fruit. Tannines fijn van textuur en wat stevig maar fluweelzacht. Nog een lange toekomst, maar nu al gul. Heerlijk. Grote finesse en een fijne botstructuur, al toont hij het hout iets meer dan de 2006. (JH)

De 2004 Palmer is niet een van mijn favoriete jaargangen van dat decennium, hoewel dit een van de beste flessen is. In de neus ontbreekt het aan intensiteit en harmonie, met prominente tonen van tabak/sigarenrook en slechts een hint van schoensmeer. Het gehemelte is medium van body en kruidig bij de aanzet, met een vleugje drop dat vervaagt richting de halfdroge afdronk. Ik zou de flessen binnen drie tot vier jaar openen. Geproefd tijdens het Lia’s Wings/book-diner in restaurant Medlar.

30 minuten in de karaf is voldoende voor de wijn om zich te openen en zijn aroma van gedroogde bloemen, kersenpijptabak, specerijen en natte aarde te tonen. In de mond is hij nog beter, met een zacht, elegant en fris profiel van rode pruim en kers. Als de afdronk net iets langer was, zou de score nog hoger uitvallen. Drinken van 2023 tot 2038.

Diep robijn met paarse reflecties en meer glans aan de rand. Fijne florale tonen, ontwikkelde kersenfruit en een achtergrond van subtiele viooltjesnuances, delicate drop, subtiele kruidige kruidigheid en tabaknuances. Sappig, middelmatige complexiteit, fijne textuur, aangename zoetheid, elegant, aanhoudend; een zeer fijne, delicate wijn die nu al veel drinkplezier biedt. (Drinken/opslaan +15).

Middelrood, donker in het hart en lichter aan de rand. Zoete, bedwelmende, gelaagde neus, rode kersen, versgebakken donker brood, mineraliteit die het terroir verraadt. In de mond fluwelig en elegant, tannines die als zijde over de tong glijden, finesse en elegantie die de wijn vormgeven, vroeg en langdurig genietbaar, Bourgondisch, een klassewijn.

Vatmonster: 47% Merlot, 46% Cabernet Sauvignon, 7% Petit Verdot: delicaat, zoet bouquet, toont veel facetten en zelfs als vatmonster al een fraaie geurigheid: rijpe moerbeien, licht hout en witte peperkorrels. In de mond fijngebouwd, dus bijna het tegenovergestelde van Château Margaux 2004, zeer vrouwelijke textuur, dansend, met een rood- tot blauwbessige fruitfocus; in de afdronk nog lichte, tannische adstringentie, je proeft de ras van de perswijn die hem in de intense finale bijna een peperkoekachtige aromatiek geeft. Momenteel de beste Margaux en vergelijkbaar met zijn eigen 1985. 07: Medium robijn, donker in het hart, oplichtend aan de rand. Zoet, bedwelmend, gelaagd bouquet: rode kersen, versgebakken zwartbrood, terroir- aanduidende mineraliteit. In de mond fluweelzacht, elegant, de tannines glijden als zijde over de tong; finesse en elegantie kenmerken deze wijn die vroeg en lang plezier zal geven. Een Bourgondische klassewijn! 11: Ueli Eggenberger liet de wijn decanteren en schonk hem blind. Mijn eerste verwachtingen waren laag. Ik had hem dus niet voor een grote Bordeaux gehouden. Zuur, nadrukkelijk, markant. Ik had ook geen zin hem meteen te drinken. Dus wachtten we even en dronken intussen andere wijnen. Na een uur was het dan een grote Bordeaux, maar ook nog een te jonge Bordeaux, een die zich simpelweg (nog) niet wil openen. Dus nog een paar jaar wachten. (19/20). 14: Dicht en vlezig. Veel karakter. Dat spreekt niet zozeer voor een Palmer-achtige stijl, maar wel voor het oogstjaar. (19/20). 16: Nog donker, vol granaat, nog altijd een paarse glans van binnen. Het bouquet is diepgaand en toont nobele terughoudendheid; alles speelt zich bijna af in het zwartbessige spectrum, met vooral veel cassis en bramen. In tweede aanzet lactische nuances die het bouquet vulling en drive geven. Wat mij verheugt is de nobele stijl die van deze ongelooflijk diepe neus uitgaat. In de mond fluweelzacht, zacht en met een aanhalende textuur. De finale is ongelooflijk lang en sterft bijna uitsluitend weg op zwartbessige tonen. Dit wordt een heel grote Palmer! En misschien hoeft men niet extreem lang te wachten, want de basis toont zich al met behoorlijk intense aromatiek. (19/20). 19: Het eerste oogstjaar van de nieuwe directeur Thomas Duroux. Best stevig en vrij donker purper. In het midden nog violette reflecties. Het bouquet toont zich al vrij toegankelijk en geeft de indruk van een klassieke, terroirgedreven Bordeaux. Eerste Brazil-tabaktonen, inky sporen, nog altijd blauwe bessen. In tweede aanzet florale trekken, eerste zomertruffels en een heimelijke zoetheid. In de mond stevige body, uitgebalanceerde adstringentie. In het midden (nog) een licht peperige zuurte; de tannines vragen om verdere flesrijping, maar het eerste genot komt in zicht. Twee uur karafferen zorgen voor een groot Bordeaux-moment. Aan het begin van een zeer lange drinkrijpheid. Een koopaanbeveling voor klassiek-liefhebbers. (19/20). 19: Dicht purper met bloedkleurige reflecties, buiten minimale rijpingstonen. Het bouquet is vanaf het begin zeer diepgaand, toont zoveel blauwe en zwarte bessen als geen andere Zuid-Médoc, een cocktail van cassis, bramen en moerbeien. In tweede aanzet korst van zwartbrood, behaaglijk en verheven wijds. In de mond blijft hij bijna alleen zwartbessig, fluweelzacht extract, uitgebalanceerde en rijp aandoende adstringentie, gebundelde finale en veel, nog altijd zeer intense retronasale aromatiek. Hij kan het wat koele jaar niet helemaal verbergen, maar presenteert zich als een geduldige en nog langer levende klassieker. Dit keer is hij eerder een heel grote Margaux, als een gefocuste Palmer. Hij won gestaag aan lucht. Dus langer karafferen kan geen kwaad. (19/20). 21: Donker granaat met minimale rijpingstonen die van binnenuit stralen. Koel uitstralend, door Cabernet gedreven, nog te jong en dus nog terughoudend bouquet. Hij toont echter dat hij a) behoorlijk de diepte ingaat en b) naar grote klassiek neigt. In de mond nog fris, vlezig, met veel blauw tot zwart fruit. Daarnaast geeft hij eindeloze drop en zwart peperpoeder. Een bron van jeugd met veel verder potentieel. Nog ver van drinkrijp. Een serieuze koopzaak voor overmorgen. Vanaf 2027? (19/20). wachten

Krachtige, fluwelige, donkere, fruitige neus met pruimen, zwarte kersen, drop, vuursteen. Fluwelige, dichte, elegante smaak met romig fruit, fijne tannines, donkere en complexe aromatiek, lange, dichte afdronk. 19/20 drinken - 2035

Een klassieker jaar dan 2003 of 2005 aan weerszijden, dat zich nu werkelijk schitterend toont, nog jong maar vol belofte, spanning en sappigheid. Dit is een uiterst elegante, uitgebalanceerde Palmer, met donker bosfruit, cassis en braam, een vleugje kampvuurrrook, ziltigheid en volop sap dat door de gespierde tannines stroomt. Speels in de afdronk, rekt zijn smaken uit, watertandend, totaal verrukkelijk, verrassend voor een jaargang die over het hoofd kan worden gezien. Een wijn die je nu met plezier kunt openen, of nog een decennium of langer kunt bewaren. Oogst van 27 september tot 12 oktober, 60% nieuw eiken. Eerste jaargang van Thomas Duroux als directeur.

Een klasse apart in de aroma’s, met een verfijnde textuur en grote lengte dankzij de voorbeeldige tanninekwaliteit; een wijn van grote stijl in een jaargang die minder gevraagd is dan andere.

Logo op de kurk: A in een cirkel (Amorim) Donkere, intense, mooie kleur met lichte ontwikkeling. Fruitige neus, rijp en fris. Decanteren. Vlezige, zachte, smaakvolle mond, iets consistenter dan die van 2008, maar ook wat houtig en getoast, wat in zijn nadeel werkt. Goede lengte.

Deze wijn zit aan de weelderige kant van het spectrum, met een dichte, fluweelzachte structuur en superrijk fruit. Maar door die rijkdom wordt hij niet log, want het pure fruit, de fijne lijnen van de tannines en het zeer precieze vanillekarakter van het hout zorgen samen voor levendigheid.