Château Pichon-Longueville Comtesse de Lalande 1988

Tamelijk streng maar zeer geslaagd voor het oogstjaar; Pichon-Lalande 1988 heeft een donker granaatrode kleur en een intrigerende neus van compost, aarde, zwarte bessen, drop en kruidige tabak. De wijn is medium van body, met een zoete, relatief expansieve midpalate en licht ruige tannines in de steeds verder afnemende afdronk. Deze wijn heeft zijn volle rijpheid bereikt en dient binnen de komende 5–10 jaar te worden gedronken. Verwachte rijpheid: nu–2008. Laatst geproefd: 05/2002.

1988 Pichon-Longueville Comtesse de Lalande is weer een jaargang die ik al enkele jaren niet had geproefd. Onlangs kwam ik magnums van 1988 Pichon-Baron tegen, dus was ik benieuwd naar de vergelijking. De Pichon-Longueville heeft een klassiek bouquet met versgerolde tabak, pekel en voldoende zwart fruit, waardoor de aroma’s op de best mogelijke manier streng overkomen. In de mond medium van body en veel eleganter dan eerdere flessen, herfstig, maar prachtig in balans met tonen van ceder en leer, die naar de korte maar charmante afdronk toe licht paddenstoelachtig worden. Nu perfect op dronk.

Mijn enige fles, geofferd in naam van de wetenschap, leverde een strenge, sobere, traditionele wijn op die interessanter was vanwege zijn neus van sigarendoos, tabak, truffel, aarde, braam, olijf en kruiden dan vanwege zijn medium-body palet met cassis, veenbes en kruiden. Er is geen reden deze wijn nog langer te laten rijpen. Nu drinken.

Geen grote wijn! Er zijn veel betere en goedkopere alternatieven van hetzelfde jaargang! 89: Vatproeverij (15/20): Rijke, bijna overlopende Merlot. Aanzienlijk minder zuren dan de ’86, zacht en rond met een eerder kort tanninekader, komt mollig over. Ik laat me niet meer zo snel verblinden door de zon van Pichon-Lalande! Aankomst (15/20): Open, vet, rijp met aroma’s van ceder en truffel. Naast de volheid ook meer lengte, lichte bitterheid in de tannines. In 1991 meerdere keren binnen een week gedronken c.q. geproefd: in de neus rook- en cederaroma’s (St.-Julien-affiniteit). Bosbes, vlezig, op dit moment licht reductief. Laktonen, vollere, bijna vette bouw, zou wat meer vlees aan het bot mogen hebben; droge tanninestructuur, verlangend naar rijping. 98: Pijnlijke situatie voor deze ’88 Pichon-Lalande; daarnaast een veel betere en meer geconcentreerde Baron en de weelderige Mouton en de machtige Latour van dezelfde jaargang: de Lalande is mager, toont wel enige aromatiek, maar het ontbreekt hem aan zoetheid en ook verreweg aan dichtheid. Royaal afgerond: 16/20 punten. 03: In een blindproeverij: al oranje tinten in het lichter wordende robijnrood. In de neus nog een beetje bluf van het vat in de vorm van chocolade en kokos (Bounty), maar daaronder verwelkt fruit en eerste bosaroma’s. In de mond rijpe en ook slanke tannines, maar de zuren zijn ofwel onrijp of beginnen te domineren. En nog iets, alsof de slechte woorden voor een ’88 Deuxième nog niet genoeg waren; de wijn wordt bij elk contact korter (15/20). 05: Opnieuw als teleurstellende wijn ervaren. Een hoera voor de etiketdrinkers! (15/20). 15: De tijd geneest inderdaad veel wonden. In de neus was het een echt mooie, klassieke Bordeaux. Het gehemelte heeft zijn strengheid behouden, maar is toch op de een of andere manier milder geworden. Een fles uit een sublieme kelder met Res Jost tijdens het kaarten.

Donkere kleur, middelmatige intensiteit en licht ontwikkeld. Intense neus, fruitig en rokerig, met een vleugje framboos. Smaakvol en aangenaam in de mond, middelzwaar, met een zachte textuur en een naadloze afdronk. Gemiddelde lengte.