Château Margaux 1988

In een wat fors, vol en tamelijk gespierd stijl, met een donkere, bijna ondoorzichtige granaatrode kleur en een grote, rokerige, aardse neus met hints van compost, gesmolten asfalt, zwart fruit, paddenstoelen en nieuw eikenhout, mist deze wijn de elegantie die men van Chateau Margaux verwacht, maar hij heeft wel veel tannine met een stevige textuur en een bijna rustieke, corpulente stijl. De wijn kleurt de mond en vult haar bovendien, zij het in een relatief forse stijl. Verwachte rijpheid: nu–2018. Laatst geproefd, 03/02.

Middelmatig robijn met een ontwikkeld, roestig randje. Heldere kleur. Grafiet en jodium domineren een volledig ontwikkeld neus. Zeer aantrekkelijk en subtiel. Fijne, delicate Cabernet-tannines in de afdronk. Fris en scherp, perfect claret-achtig. Niet bijzonder zwaar of alcoholisch. Droge afdronk, maar voor een 1988 zeer charmant. En verder ontwikkeld dan ik had verwacht, vooral vergeleken met 1986… Licht droge afdronk maar zonder twijfel first-growth-kwaliteit. (JR)

De 1988 Château Margaux is opnieuw een wijn die ik al enkele jaren niet heb geproefd. Hij heeft een pure neus, onmiskenbaar deze First Growth, met lagen zwart en blauw fruit, gemengd met jodium en die kenmerkende geur van geperste viooltjes. Het gehemelte is fluweelzacht en toont iets meer glycerine dan andere First Growths. Hij is soepel, met meer blauw fruit naar de afdronk toe. Een verleidelijke wijn, wellicht minder streng dan flessen van tien jaar geleden. Klasse en bijzonder verleidelijk. Geproefd tijdens het Bordeaux-diner 1988 bij Noble Rot Mayfair.

De wijn miste de charme, elegantie en dichtheid die je in grote Margaux vindt. Dicht bij rijpheid zou hij nog kunnen verzachten, maar veel beter wordt hij niet. Dit is een wijn in old-school stijl waar anderen meer van zullen houden dan ik.

Weer zo’n jaargang die regelmatig in de schaduw stond van zijn extravertere opvolgerspaar 1989 en 1990. Donker granaat met een middelbre rand. Ook hier een eerder koele, klassieke neus, niet bijzonder innemend, maar wel met de klasse die Margaux uitstraalt. In het bouquet leer, rook, zwarte peperkorrels, maar alles zeer ingetogen, met een vleugje kruiden op de achtergrond. In de mond stevig en massief van structuur, met licht schurende, pakkende tannines die op reserves wijzen, maar ook ten koste gaan van de elegantie.

89: Vatproeverij (18/20): zoet parfum, finesse en rijkdom. Enorme extract, meer Merlot-dominantie dan de ’86, totale fruitconcentratie. In principe moet je jonge wijnen bij een proeverij uitspugen. In 1991 kon ik het niet over mijn hart verkrijgen: zo dicht, zo fijn, zo veel materie, enorme adstringentie, lang, lang, lang. Een prachtige, grote ’88. Op een wat onlogische manier vertoont hij overeenkomsten met de ’88 Lafite. In 1992 nog in de fruitfase, zelfs met een notitie van 19/20: rokerige neus met koffietonen uit het barrique, daarachter een geconcentreerd, rijp fruitbeeld. In de mond zeer goed in balans, bijenwas, rijk aan veel fijne tannines, maakt zeer positieve vooruitgang. Een grote Margaux! In de gesloten fase presenteerde hij zich als volgt: volledig dicht, bijna puberaal. De neus barst los, zeer aromatisch weliswaar, maar nog zonder harmonie tussen fruit en terroir. In de mond gecomprimeerd, bijna hard, met enorme materie. Een grote wijn die nog minstens vier jaar rust nodig heeft. 98: open, wijd uitwaaierend, Bourgondisch bouquet, veel vossenbessen en moerbeien. Sappige, fijne mondvloed, toont zich opulent, rijk extract, beginnende chocoladetoon in de finale, kruidige nasmaak. In de volledige genietfase zal hij waarschijnlijk 19/20 punten waard zijn (18/20)! 00: een delicate wijn, aanvankelijk onopvallend, met een fijn bouquet van gedroogd fruit. Geen bluf, maar een zijdezachte Premier Cru die nu steeds meer plezier begint te geven (18/20). 01: open bouquet, pruimtonen, mooi wijd uitwaaierend met eerste, discrete chocoladenoten. In de mond nog veel fruit, mooie Cabernet-kruiding, morellen in het extract, toont veel ruggengraat en bouwt nog verder op. 02: we dronken een waarschijnlijk wat rijpe fles uit een Bourgogneglas in Ticino: toont duidelijk paddenstoelen, wierook en gedroogde keukenkruiden. Ook in de mond zeer rijp en zacht drogend. 04: een sensationele fles met relatief veel fruit, maar ook wat burgerlijke contouren. Enkele maanden later, op de proeverij bij Bruno Hertig, opnieuw met dezelfde score beoordeeld: 18/20. Donker granaat met oplichtende rand. Het bouquet toont leer, krenten, rook, zwarte peperkorrels, opent zich slechts langzaam en toont in het midden een muntachtige frisheid. Massieve mond met korrelige tonen, licht ruwend, toont zo nog veel reserves maar is niet zo verfijnd als je van een Premier zou verwachten. 08: granaat-rood, dicht, nog steeds een lila glans aan de rand. Diep Cabernet-bouquet, tabak, Szechuanpeperkorrels, oogt aanvankelijk wat koel, Napa-touch, bakeliet, komt zeer diep over; na 20 minuten toont hij een fijne kerrienoot. Stevige, strenge mond, nog weinig ontwikkeld en daardoor in eerste instantie wat hard, duidelijke adstringentie. Vandaag nog een gereserveerde wijn met verder vragend potentieel; het echte genot is (nog?) niet volledig aanwezig. Twee uur karafferen. 11: nu volledig op het hoogtepunt, fijn met geparfumeerde moerbeitoon, elegant en zijdeachtig fijn – precies zoals een behoorlijk grote Château Margaux moet zijn! Genieten zonder te karafferen. (18/20). 13: na 20 jaar nog steeds zeer fris en met roodfruit-sporen. Zeer fijne, sappige tannines, subtiele turfsporen op de achtergrond. (18/20). 16: nog vrij donker rood. De aanzet situeert zich tussen koel en gereserveerd. Bakelietsporen, groene Madagaskarpeper, donkere tabak, komt behoorlijk diep over. In de mond fris, toont contouren en mooie pruimtonen, niet bijzonder zoet in expressie. Een “coole” Margaux met licht kernige ruggesteun. Ik denk dat deze klassieker gewoon een goed passend gerecht nodig heeft om echt in vorm te komen. (18/20). 17: zeer donkere kleur, blauwachtige glans in het volle granaat. De neus is direct, fris, hij blijft winnen en presenteert zich als een grote klassieker. Nog steeds cassis, bramen, vers geplette Szechuanpeperkorrels. In de mond sappig, geconcentreerder dan de wat lichte 1985, goed van vlees en aromatisch in de finale. Een onderschatte, grote 1988 en daar zijn er nog meer van. (18/20). 18: diep purper, dichte kern, baksteenrode glans aan de rand. Open, elegante geur, zacht uitwaaierend, drop, kandijsuiker, nog restjes rood fruit, moerbeien en cassis, evenals Dominicaanse tabak. In de mond zeer fijn van textuur, een goed dragende, misschien in een nuance discreet dominante zuurgraad. De resterende tannines ogen licht ascetisch. Bij het slurpen komt het typische Margaux-parfum naar voren. Nog steeds goed bewaard, maar je zou misschien iets meer finesse wensen. Anderzijds past zijn type perfect in het 88-jaargangspatroon. (18/20).

Donkere kleur, van normale en geëvolueerde intensiteit. Matig aromatische neus met frisse, levendige fruitigheid. Wordt zachter bij walsen. Mond vooral sappig, smakelijk en aangenaam, met een licht wrange toets en normale lengte. Deze fles presteert minder goed dan die welke in de verticale van château Margaux werd besproken. Hij kwam uit dezelfde kist.