Château Cos d'Estournel 1985

De 1985 uit vat had een lichtere versie kunnen zijn van de jaargangen 1982 en 1953. Open, met een fabuleus geurig bouquet van pain grillé en geconcentreerd rood en zwart fruit (vooral zwarte kersen), is hij rijk, weelderig, lang en middel- tot volvol. Zeer geurig, met massa’s zoet zwart fruit, mineralen en specerijen zowel in smaak als geur, is dit een van de meest toegankelijke wijnen van Cos. Verwachte rijpheid: nu–2010. Laatst geproefd 04/97.

Is al een tijdje aan het vervagen. Toont aroma’s en smaken van ceder, tabak en aardse tonen en heeft een vrij delicaat profiel. Medium body, met stevige, zijdezachte tannines en een lichte afdronk. Drinkklaar. --Cabernet Challenge.

De 1985 Cos d’Estournel is weer een jaargang die ik al jaren niet meer was tegengekomen. Hij is rijp, met een brede baksteenrode rand. De neus is niet diepzinnig of intellectueel, maar wel uitnodigend en meeslepend, met geuren van warme kiezels en terracottachtige tonen die perfect samengaan met de gesmolten rode vrucht. Het gehemelte is medium van body met fijne tannines, frisse zuren en een licht korrelige textuur. Hartig in de mond, met hints van gestoofd vlees, salie en zwarte peper naar de afdronk toe. Dit is gewoon een Saint Estèphe waar ik van wil drinken — en blijven drinken. Deze fles is het beste voorbeeld van de 1985 dat ik ben tegengekomen. Geproefd tijdens de verticale proeverij van Cos d’Estournel op het domein.

Volledig ontwikkeld in de neus, met specerijen, tabaksblad, bosgrond en sigarenwikkel, roept het je naam. Medium body, fris, levendig, rond en vol met donkere zwarte bessen en rode pruimen; dit is drinkklaar. Als je een fles hebt, is er geen reden om die nog langer te bewaren. Het wordt niet beter.

Rijpend granaat, met een duidelijk oplichtende, baksteenrode rand. Open bouquet: nootachtig, chocoladetonen, een zekere Sangiovese-affiniteit, frambozenpitjes, pralines. In de mond stevig en peperig, eerder roodfruitig van stijl, aroma’s van bosbessen en ander bosfruit, een zachte, edele bitterheid. Nu toch vrij snel aan het rijpen; een paar jaar geleden duidelijk beter.

86: Een van de meest indrukwekkende vatmonsters: zo’n diepe, bijna zwarte wijn rechtstreeks uit het vat in het glas had ik nog nooit. Hoorde al bij de favorieten van het jaar tijdens de en primeur‑proeverijen. Ondanks de vele tannines sloot de wijn zich praktisch nooit volledig af, wat me ertoe aanzette hem steeds weer te bestellen en ook thuis vaak te drinken. In 1999 verraste hij met een zekere koerswijziging in zijn aromatiek: in plaats van zijn fruit af te sluiten om dan een klassieke Bordeaux te worden, bouwde hij eerder een Sangiovese‑affiniteit op en transformeerde hij met zijn chocoladetoets in een Frans/Toscaner. 03: Nu zacht oplichtend, nog dicht in het midden, maar aan de buitenkant oranje reflexen. Het bouquet toont warmte, gedroogd fruit en frambozenpitjes. In de mond lijken de tannines nu zachtjes uit te drogen, wat enerzijds een drinkrijpheid bevestigt, maar hem ook verhindert nog toe te nemen. Moet je hem opdrinken of schuilt er in die tanninedroogte nog een kleine reserve? (18/20). 05: Een rijpe fles die nog fruitrestjes in zich droeg, vermengd met bosaroma’s. In de herfst in het Stubaital: oplichtend granaat, robijnen rand. Eerder slank aandoend bouquet; de neus begint met rode kersen, toont daarna versgebrande koffie en rijpe pruimen—elegant, geurig en gelaagd. Voor een Saint‑Estèphe een verbluffend fijn gestructureerd palet; opnieuw koffietoetsen, nog altijd zeer fris en een geniaal gerijpte, zeer elegante wijn met een geweldige totaalaromatiek (18/20). Behoorde tot de allermooiste wijnen op de Cos‑verticale van Stefan Huwiler! (18/20). 10: Middelgranaat, stralend. Rode paprika, roze peperkorrels, mokka; de neus oogt vrij jong. In de mond lichter dan bij eerdere proeven, subtiel pezig; de tannines beginnen te trekken—nog goed, maar nu is het tijd. Gaat langzaam richting 17/20. 12: Bij een lunch op Cos. Daarnaast stond de geniale en beduidend geconcentreerdere 1985. Je proeft nu de zoetheid van Merlot en het vegetale van Cabernet, waardoor de wijn zich steeds meer opdeelt. Niet decanteren en koel drinken. (17/20). 15: Gerijpt wijnrood met baksteenrode schittering aan de rand. Rijp bouquet—eerst een soort roodbacterkorst van kaas, daarna zoete pruimencompote. Zachte aanzet in de mond en hoog ontwikkeld; bij de tweede slok duidelijk lactische tonen, maar uiteindelijk bevalt hij in de mond beter dan in de neus. Hij moest het echter afleggen tegen de fenomenale Meyney. Aan het einde van de drinkplezierfase. (17/20). 16: Een verrassend diepe kleur, weliswaar mat, maar omdat er vrij veel in het glas zat, zag ik haast zwarte reflecties. De neus is zeer rijp, met paddenstoelaroma’s. Iets soortgelijks heb ik de laatste jaren ook beleefd bij de 1986 Cos. In de mond rijp, licht uitgemergeld; ondanks de geweldige kleur toont hij een ouderdomspatina. Ik had hem niet zo moe verwacht. Zijn er nog beter bewaarde flessen? Ik hoop het. Score voor deze fles: net onder 16/20. 20: Bij het inschenken ontstonden veel, vrij grote koolzuurbellen. Die namen na een paar minuten af, werden kleiner, maar bleven zeer lang aan het oppervlak aan de glasrand. Vrij donkere kleur, weinig rijpetoetsen. Sussend, klassiek Médoc‑bouquet: zwarte peperkorrels, bakeliet, rook, donker leer, pruimen en Korinthen. Laatstgenoemden vind je alleen in de aromatiek; de bijpassende zoetheid is er niet—wat geen gebrek is. Bovenal verbaasde het me hoe intact deze 35‑jarige Saint‑Estèphe in de neus nog voor de dag kwam. In de tweede inzet vind je frambozenranken en gedroogde veenbessen. In de mond slank, verheven, galant, sappig, lang en aromatisch. In de finale verschijnt een fijne groene Cabernet‑Sauvignon‑toets. Dat is geen gebrek, maar een jaargangstypiciteit. Een mijmerwijn uit de Cos‑periode en die stijl bevalt me vandaag nog steeds. Men ging toen niet alleen tot aan of zelfs over de limiet bij de vinificatie; men nam de jaargangen zoals de natuur ze voorschreef. Daarbij valt op te merken dat de tegenwoordig aangetroffen flessen 1985 zeer uiteenlopend kunnen zijn. Soms zakten enkele ontmoetingen met deze wijn tot 16 punten. Hier had ik een ware renaissance in het glas. (18/20). Maar slechts een uur. Toen werd hij moe. (16/20).

Zoet, kruidig, fluwelig en vol bouquet, met moka, pruimen en gedroogd fruit. Fluwelige, weelderige, zoete en brede smaak met krachtige zoete aromatiek, romige structuur en een lange, brede afdronk. 18/20 drinken - 2020

Donkerrode kleur met zwarte reflexen. Intens en licht ontwikkeld. Schone, intense neus. Rijp fruit op een iets groener achtergrond. Noten van vanille en aardbei. Met beluchting schoon en intens. Iets zwaar. Dierlijke en geroosterde tonen. Een vleugje alcohol. Zachte aanval die zich ontwikkelt tot een structuur met een zachte tactiele indruk, met een grenadine-achtige smaak die langzaam evolueert naar compacte, fruitige en kruidige tannines. Afdronk wat warm, gemarkeerd door alcohol. Goede persistentie. Het heeft zich beter getoond dan vandaag.