Château Cos d'Estournel 1989

De 1989 Cos d’Estournel is erg goed, maar niet inspirerend. De 1989, hoewel goed, beantwoordt niet aan de verwachtingen gezien het terroir en het oogstjaar. Op de diep robijnrode kleur volgt een kruidige neus met vanille en cassis, een middelzware body, uitstekende diepte, maar een monolithisch karakter. Hij heeft noch de concentratie noch de dimensie van de uitzonderlijke 1990. De 1989 heeft wat harde tannines in de afdronk, maar die zijn goed geïntegreerd met het rijpe fruit van de wijn. Deze wijn zal naar verwachting de komende 15+ jaar goed drinken.

Complexe aroma’s van tabak, aarde en bosbladeren zetten zich voort naar een medium body, met fijne tannines en een fruitige, zachte afdronk. Zeer zacht en lang. Op zijn hoogtepunt, maar fraai en naadloos. -- ’89/’99 Bordeaux blind retrospectief (2009). Nu drinken.

Een prachtige fruitdiepte met zeer stevige en dichte tannines. Hij heeft volop karakter, met tonen van olijven, specerijen en bessen. Het is de frisheid en intensiteit van de wijn die me overtuigde bij de 1990 Cos.

Mooie diepe granaatkleur met wat baksteen aan de rand. Bladerige, kruidige en cederachtige neus met een stevige maar niet agressieve grip. Minder rijk in het middenpalet dan Lynch Bages of Las Cases. De tannines ogen aan het einde wat abrupt, maar het fruit schuift eronder en blijft hangen. Later: meer koffie en een vleugje ijzer. Lijkt echter zoeter dan bij de eerste proef en langer. (JH)

Helder robijnrood van gemiddelde intensiteit. Hoogtonige, geparfumeerde aroma’s van donkere bessen, mineralen en viooltje; zeer cabernet. Rijk, dicht en jeugdig; breed en gespierd, met smaken van cassis, zwarte kers en pure chocolade. Eindigt zeer zoet en lang, met fijne tannines die zich indrukwekkend spreiden en het gehemelte bekleden. Een grote prestatie. Drink nu tot 2015.

Robijnrood met een baksteenrode rand; de wijn is zeer kruidig, met geuren van kaneel, truffel, aarde, cassis en mineralen. De wijn is traditioneel van stijl, wat hem een strak karakter geeft. Het fruit is niet meer zo rijk als voorheen en begint langzaam te vervagen. Snel drinken.

Zeer donker, extreem compact bordeauxrood, met aan de rand al de eerste lichtbruinachtige rijpingstinten. Uitgesproken kruidig bouquet, veel kruidnagel, zoethout, mokka, gedroogde vijgen en krenten, alles ondersteund door moutige rooktonen; een wilde neus die eerder aan een Californische Cabernet doet denken. In de mond eerst nadrukkelijk, maar met wat lucht verfijnt hij, al blijft er een zekere droogte aanwezig; in de finale moutig, donkere kandijsuiker, met een passende maar duidelijk waarneembare bitterheid in het zeer geconcentreerde, stevige extract. Nog te jong uit een groot formaat fles? Gezien de verbetering na contact met lucht zou je dat in elk geval kunnen denken.

Al vanuit het vat waren de licht overrijpe vruchten te ruiken. Dat maakte hem jarenlang populair. Ik heb hem al uit alle mogelijke formaten gedronken. 89: Het bouquet zou zo in een blinde proeverij in Californië passen. De wijn ruikt zo sterk naar chocolade, geroosterde koffie en kruidige eucalyptus dat je hem (bijna) naast de 89 Trailside van Heitz zou kunnen zetten. In de mond rijpe, zacht drogende tannines, gedroogde bosbessen, een zacht confiture-achtig einde. Drinkt ongelooflijk vlot (18/20). 03: Op de een of andere manier lijkt de grootste fascinatie verdwenen. Het bouquet toont rook, zelfs een koude open haard, deels bakeliettonen en gedroogde selderijschors; de overrijpe vruchten die al bij de vatstalen werden herkend, tonen nu rozijn-, maar ook hooi- en luchttinten. De mond werkt tegelijk fijn en streng; het de tannines ontbreekt aan sap, waardoor de wijn neigt naar een waarschijnlijk steeds nadrukkelijker droogheid met bittere tonen. Het fruit is al bijna verdwenen en ook de rest van de aromatiek lijkt te “verwaaien”. Niet karafferen en eerder koel genieten (17/20). 06: De neus is duidelijk 18/20 en toont een geweldige mokkatoon. In de mond is er helaas een fijne bitterheid in het extract. (17/20). 06: Jeroboam: Zeer donker, extreem dicht Bordeauxrood, aan de rand de eerste bruinende rijpingstonen vertonend. Extreem kruidig bouquet, veel kruidnagel, drop, mokka, gedroogde vijgen en rozijnen, alles onderbouwd met moutige rokerige tonen. Wild Cabernet-bouquet, meer herinnerend aan een Californische Cabernet. In de mond aanvankelijk uitgesproken, daarna fijner wordend met lucht; een zekere droogheid blijft echter aanwezig. De wijn wordt in de finale moutig, toont donkere kandij en heeft een passende maar toch duidelijk aanwezige bitterheid in het zeer geconcentreerde, krachtige extract. Is hij in deze grootfles nog te jong? Gezien zijn verbetering met lucht zou je dat denken. De waardering lag bijna op 19/20. Normale flessen waarschijnlijk op 17/20. 08: Opnieuw een zeer rijp ogende, zachte fles met een aards-zoete smaak. In contact met lucht werd hij wat frisser en toonde kruidige tonen – naast mout en weer chocola… 08: Zo – nu rond ik naar boven af. De jeroboam bij de Metzgete was gewoon te goed en de Cos lijkt nog bepaalde reserves te hebben dankzij zijn concentratie en de heel zacht bittere maar nu afnemende tannines. 09: Twee dubbelmagnums in Kloster Spitz uit mijn kelder. De neus iets veelbelovender dan de mond, omdat in de mond die fijne bittere tonen aanwezig waren die de normale flessen nu hebben afgelegd. Dus grootformaatflessen behoorlijk lang karafferen. 09: Magnum aan de Attersee: Licht, roesttonen. Open bouquet, rozenbottel, Dominicaanse tabak, oregano, slanke, fragiele mond. 11: Veel mokka, pruimen en pumpernickelbrood. Vrij romig in de mond; ik heb hem droger gehad; het was ook op een bepaalde manier een briljante renaissancefles. (19/20). 16: Een werkelijk geweldige fles bij een lunch op Cos. Hij werd blind geschonken, maar meteen als een 89 herkend. Hij heeft een mooie kern, een soort hart. Ik denk dat hij veel langer zal meegaan dan gedacht.

Kruidig, rustiek bouquet, krenten, tabak, edelhout, leer. Evenwichtige, klassieke smaak met goede aromatiek, fijne tannines, klassieke structuur, lange, verfijnde afdronk. 18/20 nu drinken

Geurige bloemige tonen, de meest gespierde van de twee 1989’s, met veel kracht. Cos staat bekend om zijn exotisme, en een warm jaar als 1989 haalt die kant naar voren, met fruitcake, olijventapenade, venkel en zwartepeperkruiden, en een rokerig karameltintje in de afdronk. Veel Saint‑Estèphe-signatuur en een showcase voor hoe langzaam Cabernet Sauvignon rijpt op deze grind‑kleigronden aan de grens van Pauillac. Bruno Prats was destijds eigenaar, elf volle jaren vóór de komst van Michel Reybier. Waarschijnlijk een opbrengst van meer dan 50 hl/ha, aangezien dit een uiterst overvloedig jaar was – en het leverde destijds het hoogste natuurlijke alcoholgehalte (zonder chaptalisatie, destijds gebruikelijk) dat toen werd genoteerd. 100% nieuw eikenhout. Deze Cos voelt jeugdig aan, maar is minder genuanceerd dan Pavie (ik zou, als je tussen beide kunt kiezen, de 1990 Cos aanraden, omdat ik die – hoewel hier niet geproefd – consistenter heb bevonden). Nog volop leven voor zich, met kans op extra complexiteit – nooit afschrijven.

Filigraan karakter, subtiel in dit bouquet. Ik neem nuances waar van truffel, oregano, tabaksblad en de klassieke St‑Estèphe‑markeringen zoals ceder en grafiet. Het fruit is eveneens aanwezig met een vleugje cassis. In de mond toont Cos stevige maar goed geïntegreerde tannines. De aromatische expressie wordt goed ondersteund door de zuurgraadstructuur en een toets bitterheid die de afdronk draagt. Die weerspiegelt de terroirtonen die in de neus zijn waargenomen en blijft lang nazinderen. Een Cos in topvorm, met nog enkele jaren voor de boeg.

Donkere kleur, medium intensiteit, ontwikkeld. Neus van pruim en rijp fruit op brandewijn. Opnieuw animale tonen. Fluweelzachte aanzet in de mond die zich rond ontwikkelt, maar wederom overdreven houttoets. Smaak van ceder en karamel in de afdronk. Tannines een tikkeltje droog.