Château Ducru-Beaucaillou 1961

Zes keer geproefd met consistente proefnotities Volledig gerijpt, maar nog steeds barstensvol rijke, weelderige, expansieve fruittonen, vertoont de 1961 amber/oranje randen en een exotisch bouquet van rijp fruit, vanilline, karamel, munt en ceder. Vol, rijk en geladen met zoet, sterk geëxtraheerd fruit heeft deze fluweelzachte, prachtig gemaakte wijn een afdronk van 60–75 seconden. Een briljante wijn die zich naar verwachting nog tot een decennium mooi zal houden. Verwachte rijpheid: nu–2005.

Een stijlvolle Bordeaux uit een groot jaar. Geurig en exotisch in de neus, vol, fluweelzacht en rijk van smaak met complexe aroma’s. Uitstekende balans en goede lengte. Kan ten minste tot 2002 verder rijpen, maar zit mogelijk nu op zijn piek. --1961 Bordeaux horizontale proeverij.

Deze fles 1961 Ducru-Beaucaillou is uitzonderlijk, met een delicaat en verfijnd bouquet van spek, as, rood fruit, tabak, ceder en grafiet na wat lucht. Lang en delicaat is het gehemelte perfect in balans en medium van body, met indrukwekkende fraîcheur en spanning in de afdronk. Een echte schoonheid! Geniet er nu van, hoewel hij nog twee tot vier jaar kan worden opgelegd.

Het is vier jaar geleden dat ik de Ducru-Beaucaillou 1961 voor het laatst tegenkwam. Deze fles had een onberispelijke herkomst: bij release gekocht door restaurant Tour d'Argent in Parijs, dat later een deel van zijn kelder op veiling verkocht. Dit is een schitterende Saint-Julien, met iets meer verbruining aan de rand dan bij eerdere flessen, maar de neus is uiterst verleidelijk: volop zwart fruit, verweven met Japanse nori, cederhout en tonen van een antiek bureaumeubel, plus een heel klein vleugje “zwembad” dat je vaak bij 1961’s aantreft. Prachtige precisie, en hij ontvouwt zich in het glas. De smaak is medium-bodied, zo fris en vitaal, met fraai gesculpteerde tannines. In het begin wat gespierd, maar gaandeweg wordt hij steeds beheerster, met tabak en sandelhout richting de afdronk. De afgelopen jaren is hij zachter geworden, milder, minder stentoriaans dan voorheen, misschien nu net een klein stapje onder zijn zeer hoge piek. Geproefd tijdens het 1961-diner in restaurant Ami in Hong Kong.

Een verbluffend voorbeeld dat alle doelen haalt, te beginnen met een betoverend parfum vol tabak, paddenstoelen, cederhouten kist, leer, bessen, muntblad en kersen. Vol, geconcentreerd en perfect in balans tussen zijn vorstelijke karakter en lagen nog steeds levendige, aardse, rijpe, rode vruchten. De afdronk raakt precies de kern en biedt bijna 60 seconden plezier bij elke slok. Een goede fles is een majestueuze proefervaring. Drinken van 2023 tot 2035.

Middelmatig robijn, goede kleurintensiteit, bredere oplichting aan de rand. Fijn vegetaal, donker karamel, delicate geroosterde aroma’s, wat broze tannines, maar met overtuigende zoetheid in de afdronk; wat toffee in de nasmaak. Helaas geen geheel perfecte fles, die zonder het lichte kurktoontje veel plezier had gegeven.

Sterk opgelicht, bruinachtig granaat met oranje reflecties. In de neus een betoverend bouquet van noten, ceder, Dominicaanse tabak en pruimen, bescheiden maar zeer gelaagd. Fijnmazige smaak, opnieuw een pruimige zoetheid met tonen van gedroogd fruit in een slanke maar smeltende extractie, kruidige tonen, in de finale zeer lang, verheven, majestueuze elegantie.

De start in 1988 was veelbelovend (19/20): oogt nog gesloten (decanderen?). Aangeduide veelzijdigheid, vol maar niet vet lichaam. Superbe structuur en enorm lange afdronk. En opnieuw een sensationele fles in 1992: potloodslijpsel, cedergeur, Cohiba-sigarensouvenir. Zo verfijnd en tegelijk zo perfect. Het elegantste concentraat dat ik sinds de ’53 Lafite en de ’61 Palmer heb gedronken. Daarna volgden drie vermoeide flessen en ik vroeg me serieus af of de genotsfase al voorbij was. Intussen heb ik het gevoel dat deze grote wijn, onlogisch genoeg, na 30 jaar (!) opnieuw een kleine reductiefase doormaakte. Wanneer ik tegenwoordig zo nu en dan deze “teerste verleiding sinds Bordeaux bestaat” open, karaffeer ik hem een half uur vooraf. Gedronken met Philippe Castéja (Ch. Batailley) in 2000 in Restaurant Sempacherhof en beoordeeld met 19/20: het bouquet is fijn, delicaat, geurt naar Dominicaanse tabak, zoete gedroogde pruimen en toont zoveel facetten dat je het liefst lange tijd alleen aan deze fijnvertakte terroirgeur zou willen snuiven. In de mond fluweelzacht, romig, de structuur is dansend, nauwelijks waarneembaar en verpakt in een elegantie die geen enkel zwevend fotomodel kan evenaren. Een balletwijn die je nooit vergeet, mits je geen aambeeld-drinker bent en veel over hebt voor finessewijnen. 01: Sterk oplichtend, bruinachtig granaat met oranje reflecties. Droomachtig bouquet, geurend naar noten, ceder, Dominicaanse tabak en pruimen; discreet en toch zeer gelaagd. Fijngebouwd gehemelte, opnieuw een pruimige, naar gedroogd fruit geurende zoetheid in een slanke maar smeltende extractie, kruidige tonen, in de finale zeer lang, verheven en voorzien van een majestueuze elegantie. (19/20). 09: Open en ruikend als La Tâche, komijn, kruidnagel, krenten, dicht en met een droge terroirzoetheid. In de mond nog verrassend stevig, duidelijke resttannines die deze vlezig wijn nog vele decennia drinkplezier garanderen. (20/20). 11: Duidelijke rijpingstonen met baksteenrode rand. Bosse aroma’s met mooie aardse zoetheid, iets ambachtelijk, wordt in de lucht steeds “cleaner”. Licht moutige mond, zachte zuren, toont zich gracieus met een veloursachtige textuur, bijna romig, prachtige lengte. (19/20). 11: Oplichtend roestrood. Ik was erbij tijdens het decanteren en bij het behoedzaam overschenken rook de wijn naar zoete rozijnen, pruimen en lichte cantharellen. Twee uur later begon hij met vijgen en kerrie en ging verder met een tomeloze zoetheid. In de mond dansend – wat voor een ’61 eigenlijk onlogisch klinkt – fijntjes sappig, met een sublieme balans, eindeloos lang. Dit is Bordeaux die nooit verveelt, alleen maar verslavend werkt! (19/20). 14: Middeldonker granaat met oranje en ook baksteenrode reflecties. Warm, zoet bouquet, bio-mouttonen, gedroogde dadels, vijgensiroop; daaronder toont hij een fragiele noot die aan herfstblad doet denken, hoestsiroop, rode vermout. In de mond zeer mineraal, aard-ijzertoon; ondanks zijn ver gevorderde rijpheid zit er ook een zekere strengheid in; eindigt met kruiden, mout en ingedikte perensap en in de finale zit een toets van een heerlijke koude braadsaus. Een zeer rijpe fles die zich extreem lang in de lucht staande hield. Dicht bij 20/20. 16: Duidelijk oplichtend, rijp maar van binnen nog rode reflecties tonend. Prachtig, wijdlopig en zoet bouquet, een zweem van gedroogd fruit en geroosterde koffie, evenals subtiel vlezige tonen op de achtergrond. In de mond een licht opvallende zuurte die hem waarschijnlijk zal bewaren en hem zo een eventuele laatste ras en – vooral – een behoorlijk krachtige nadruk in de afdronk geeft. Zelden is Ducru met zoveel kracht in de finale uitgerust. Al met al is de neus een nuance aantrekkelijker dan de mond. Het was een heerlijke fles.

Diepe, dichte, kruidige, krachtige neus: ceder, paardenstal, krenten, Cabernet-kruiden, tabak. Dichte, fijn gespierde, aromatische smaak met geconcentreerde structuur, goede tannines, donkere aromatiek, lange, dichte afdronk. 19/20 om te drinken

De 1961 Ducru-Beaucaillou, geproefd op het château, heeft een middel- tot diep baksteenrode kleur. Hij opent met verbluffend jeugdige, geurige indrukken van cherry cordial, crème de cassis, rozenolie en groene munt, gevolgd door toetsen van sandelhout en sigarendoos. Het mondgevoel is middel- tot vol, rijk en fluwelig, met een verfrissende ruggengraat die al dat kruidige fruit in balans brengt, en een lange, geparfumeerde afdronk.