Château Margaux 1975

Met een duidelijke amberkleur aan de rand en een geur van oud zadelleer, aards en stoffig, is de 1975 Margaux altijd een teleurstelling geweest. Hoge zuurgraad, strenge smaken zonder rijpheid en charme, en harde tannines dragen bij aan de neergang van deze middelmatige wijn. Ik heb slechtere flessen gehad dan deze, dus wees gewaarschuwd.

Licht, onrijp, tanninerijk en zuur; deze rustieke, wrange, charmelose wijn was hard en zelfs lastig te proeven.

Een zeer moeilijke jaargang en een zeer moeilijke fles. Toont nuances van onrijpe paprika met oxidatieve en ook groene tonen. Heeft wel vlezigheid in de mond, maar oogt wat geforceerd en onnauwkeurig. Het was eerder een jaar voor Merlot en dus voor de rechteroever.

Nooit goed geweest en zal het ook nooit worden. Een volledig mislukt jaar. Als u per se een wijn uit de appellatie Margaux wilt zoeken en kopen, dan is het veel goedkopere Lascombes een aanzienlijk betere aanbeveling. Eerste aantekeningen van zo’n tien jaar geleden: onappetijtelijke neus met oester- en brakwatertonen; rottig, zelfs mestaroma’s, met als enige lichtpuntje wat munt verborgen op de achtergrond. Peperige, pittige, opdringerige tannines die zich op negatieve wijze met de zuurgraad verbinden. In de mond basisaroma’s van teer en tabak, met een animale toets in de vorm van een paardenstal. 94: oplichtend wijnrood. Houtige, onzuivere neus; brakwatertoon. In de mond draadachtig, bitter en onappetijtelijk. Het kost enige moeite om hem meerdere seconden in de mond te houden, wat het uitspugen des te makkelijker maakt. (11/20). 15: helder roestrood. Onappetijtelijk bouquet, vermolmde balk, gedroogd veen, brakwatertonen; het beste is nog die defensieve, morbide doodszoetheid op de achtergrond. In de mond gaat de gruwel verder: ruwe tannines en de “grote” aromatiek van een zeer oud barriquepark in de afdronk. Een Premier Cru? Hier, bij lange na niet!

Stinkende, dunne neus met oester, brak water, mottenballen. Slanke, stinkende smaak met lichte structuur. Korte afdronk. 11/20 voorbij