Château Margaux 1982

Met consequent hoge scores tussen 98 en 100 is de sublieme 1982 Margaux mogelijk iets groter, gedurfder en mannelijker dan de jaargangen van de afgelopen 15–20 jaar. De donker pruim-/paarse kleur wordt gevolgd door tonen van gesmolten teer, vermengd met zoete cassis en florale ondertonen. Zeer vol van body en dicht voor een Chateau Margaux, met een lichte rustiekheid in de tannines, pronkt hij met enorme kracht, rijkdom en indrukwekkende aromatiek. Lijkt klaar voor nog eens 30–40 jaar levensduur. Uitgifteprijs: (US$ 360,00/kist)

Vibrant, elegant en karaktervol – een complexe neus vol bloemige geuren, gebakken zwarte bessen en kersen, volkomen betoverend en toch delicaat en gracieus. Een rokerig palet met geroosterd brood, gekaramelliseerd fruit, sigarenrook en truffels. De tannines zijn vlezig, bijna kauwbaar, met een frisse, levendige zuurgraad. Scherp, zijdezacht, diep – een mooie wisselwerking tussen kracht en elegantie, met een zeer lange afdronk die nog steeds een menthol- en zoethouttoets en wat grip biedt, en herinnert dat deze uitzonderlijke wijn nog veel in het vooruitzicht heeft.

Deze perfect bewaarde fles verraste me met zijn kracht. Meerdere lagen intens, rijk getextureerd donker fruit, met rood fruit, cederhout, kruiden, tabak en gedroogde florale tonen, kwamen van alle kanten. Jeugdiger dan verwacht; goed bewaarde flessen kunnen zich nog verder ontwikkelen! Drinken van 2026-2040.

Diep karmozijn granaat, subtiele okerkleurige reflecties, brede en heldere rand. Veelzijdig bouquet, nuances van verse donkere bessen, zwarte kers, een vleugje nougat. Sappige, rijpe kers, fijne fruitexpressie, goed geïntegreerde tannines, chocoladetoets, vervolgens wat slanker in de afdronk, braam en frisse, levendige tannines, ziltige mineraliteit in de finale, chocoladetoon in de nasmaak. (2019).

De 1982 Chateau Margaux is schitterend en toont Margaux in al zijn finesse en elegantie, gekoppeld aan serieuze rijkdom, kracht en diepte. Indrukwekkende zwarte bessen, rokerige aarde, potloodslijpsel, truffel en hints van gedroogde bloemen komen naar voren uit deze volwaardige, opmerkelijke en naadloze wijn die barst van het fruit en de textuur. Met een opwindende zoetheid van het fruit, perfecte balans en een magisch gevoel van weelde, gecombineerd met klassieke Bordeaux-elegantie, is dit Haute Couture op zijn best. Hij is volledig gerijpt, maar gezonde flessen zouden zich nog gemakkelijk twee decennia moeten houden.

Natuurlijk was dit een van de hoogtepunten van de proeverij. De eeuwige vergelijking tussen de jaargangen 1982 en 1983, die vaak de meningen verdeelt. Toch zijn ze allebei groots – maar verschillend. Troebel robijnrood. Heerlijk, overweldigend bouquet met grote weelde, finesse en diepte. Nog altijd enorm krachtig en intens, de perfecte uitdrukking van dat onweerstaanbare Margaux-parfum dat de harten van zijn liefhebbers sneller doet kloppen. Als je het als parfum kon bottelen, kocht ik het meteen. Er komen ook munt en stenig-aardse tonen bij, die aan mineraliteit doen denken. In de mond breed uitwaaierend, tegelijk uiterst verfijnd gesponnen, met Bourgondische elegantie en souplesse, bijna verleidelijk. Die vorstelijke elegantie gaat in de grote finale samen met de fijnste drop en etherische tonen die frisheid geven. Groot Margaux-cinema, misschien op het laatste grote hoogtepunt. 19,5/20 drinken

Een wolk van pioenen en kruitdamp treft je meteen zodra je de 1982 Château Margaux benadert; hij valt op door zijn finesse en charme. De tannines blijven het fruit wiegen; dit is rijk genuanceerd, met potloodgrafiet, aardbeienpuree, truffels, as, cacao, rozenblaadjes en saffraan. Eigenaresse Corinne Menzelopoulos volgde in 1981 haar overleden vader op als hoofd van het domein, werkend met estate-directeur Philippe Barré. Misschien hielp de komst van Paul Pontallier het jaar daarop om de reputatie van de uitzonderlijke 1983 bij Château Margaux te bestendigen, maar de 1982 evenaart die duidelijk bij recente proeverijen.

De 1982 Chateau Margaux heeft een licht- tot middelgranaatrode baksteenachtige kleur. Hij komt direct op stoom met geurige tonen van kirsch, gekonfijte viooltjes, zoethout en verbrijzelde steen, bovenop een kern van crème de cassis, gebakken pruimen en rodebessengelei. Het medium-bodied palet is weelderig, volgeladen met laag op laag aan zwarte bessen- en kersachtige smaken, ondersteund door een satijnzachte textuur, en eindigt met naadloze frisheid en een lange, aanhoudende vuurwerkshow van minerale en exotisch-kruidige vonken. Een adembenemende natuurlijke schoonheid! Geproefd op het château.

Logo op de kurk: onleesbaar Donkere, intense kleur, licht geëvolueerd. Intense, verfijnde, pure neus met rijp fruit, opnieuw een toets pruim en een mix van ceder en vanille. Zeer mooie aanzet in de mond met een minutieuze textuur. Daarna versmelt de wijn, zacht, met een rijpe smaak, bijzonder fruitig en kruidig in het midden van de mond. Hij veert weer op in de afdronk, maar zijn zwakke punt blijft zijn levendige toets. Goede lengte. In de huidige staat kan hij nog 20 jaar bewaren. De magie zit erin dat hij, afgezien van de kleur, zijn leeftijd helemaal niet laat merken.

Zeer vaak gedronken. Nooit gerekend tot de allerbeste wijnen van de jaargang 1982. In 1986 had hij het tijdens een blinde proeverij erg moeilijk en toonde hij zich in lastige vorm, want het lukt hem blijkbaar niet om zijn potentieel te benutten. De ’83 is beter! In 1992 heb ik hem drie keer geproefd en nog steeds komt er geen enthousiasme op. Zeker gezien het feit dat ik de enige ben die aan zijn reputatie twijfelt: dicht paars met fijne baksteenrode reflecties aan de lichter wordende rand. Open, warme neus, gedroogd fruit, rokerige toon. In de mond enerzijds omgeven door vet, anderzijds massa’s droge tannines op de tong. Van alle deelnemers was mijn score het laagst. Toch blijf ik van mening dat de ’83s uit de Margaux-regio stuk voor stuk groter zijn dan de ’82s. Met één uitzondering: Château Lascombes! In 1995, bij een blindproeverij, raadde ik de wijn meteen: hij lijkt op dit moment nog geblokkeerd, toont niets van de charme die je normaal van een Château Margaux mag verwachten. Toch dacht ik dat hij zich steeds positiever ontwikkelde, want in hetzelfde jaar was hij een van de grote teleurstellingen bij een blindproeverij van ’82s. 99: Compote-achtige neus, geurend naar rozijnen en overrijpe druiven. In de mond droge tannines, edelzoete paprika, zeer geconcentreerd, maar het ontbreekt hem aan vet en klasse (18/20). 00: Blind geserveerd na Haut-Brion 1982 als extra: hij ontwikkelt nu zeker—door verdere flesrijping—meer charme, maar de fijne droogte blijft nog steeds een rem op topscores. Toch toont de wijn een boterige zoetheid en extra potentieel. Dus hij kan misschien nog winnen. Of hij echter een serieuze concurrent wordt voor de dramatische 1983 Margaux, durf ik op langere termijn nog te betwijfelen!? 01: Vlak voor Kerst, blind geserveerd: eerst dacht ik dat het een Léoville 1990 was, omdat er karamel, boter en subtiele geroosterde tonen aanwezig waren. Niet bijzonder dik, eerder elegant, fijne wasachtige toon en een delicate, nog zeer jonge vrucht. In de mond veel slanker dan de bombastische ’83, maar ook hier delicaat, met moerbei en nog zeer jeugdig fruit. 03: Zeven grote wijnen naast elkaar, allemaal blind geserveerd. In het eerste glas deze Margaux 1982: hij beviel me niet echt, toonde een licht metalen zuurtje en de tannines zochten een verbinding met het vet en het vlees. Toen ik alle andere wijnen had geproefd, proefde ik de eerste wijn opnieuw. Dat doe ik altijd om de wijn een tweede kans te geven. De kracht is er, maar na twintig jaar heeft deze dure ’82 Margaux (meer dan twee keer zo duur als de ’83!!!) nog steeds zijn harmonie niet gevonden. Voor mij is de garantieperiode verstreken en verliest de wijn nu een punt. 05: Uit magnum opnieuw volledig onontwikkeld en bijna reductief. 07: Hardy Rodenstock liet de wijn twee uur decanteren en zo beleefde ik mijn tot nu toe beste Margaux 1982-ervaring. Dus de wijn komt toch nog. Was zeer complex, zoet en toonde tonen van geroosterde amandel. Dicht bij 19/20. Ik zet hem nu weer op 18/20. 07: Middeldonker, binnenin paars, aan de buitenkant roestrode reflecties. Licht zoet, in het begin enigszins slank, maar verbazend fris dankzij zijn kruiden- en munttonen, en toont ook fijne sporen van vluchtige zuren. Sappige smaak, dansend, met middelmatige zoetheid, van binnen zacht droge tannines waarbij je niet zeker weet of ze nog op reserves duiden of de wijn alleen nog dragen (17/20). In Spanje zette René Schmidlin deze wijn naast de 1989 Margaux. En de 1982 had geen schijn van kans. Hij verliest steeds meer fruit en er komen metaalachtige tonen tevoorschijn. In de neus vond ik zelfs polyester-tonen. De afdronk is niet «Margaux-zoet» genoeg om echt tot de grote Bordeaux te behoren. Dankzij hooggeprezen Parker points voor wijn-domme miljonairs met meer geld dan verstand. (16/20). 10: Fijne, geparfumeerde neus, met een heerlijke zoetheid, zacht rozijnachtig maar ook met iets fris in de vorm van veenbessen, Dominicaanse tabak, vijgen en rozijnen. In de mond veel materie, maar helaas ook bepaalde hoekige tannines die niet helemaal passen bij een Margaux en ook niet bij het jaar 1982. 12: Helaas een fles met kurk in Ludwigshafen. (18/20). 15: Daarvoor heb je zenuwen van staal nodig. Of een flinke dosis valeriaandruppels! In dezelfde 1982-serie had de Las-Cases al kurk. Daarna kon men zich oppeppen met de sensationele Lynch-Bages en de klassieke Palmer 1982. En toen dit: de magnum Château Margaux had kurk. 3000 euro voor de kraan… 16: Gemiddeld granaat met weinig rijpetoetsen. Begint mineraal, vuursteentoets, gekonfijte fruittonen, Darjeelingthee, rode pruimen en lichte leeraccenten. In de mond aan de buitenkant ronduit zoete indrukken, van binnen nog stroef en korrelige tannines. In de basissmaak doet hij denken aan een gerijpte Maremma-wijn. Het extract is vlezig met een kern die stevig en peperig is, de tannine lijkt half geblokkeerd. Dit resulteert op de een of andere manier in een variant «meer kracht dan sap». Ontwikkelt hij zich nog, of behoudt hij zijn wat stroeve karakter? Als men een grote Château Margaux doorgaans iets vrouwelijks toedicht, dan is dit de mannelijke tegenhanger. De 1983 is op de markt nog altijd aanzienlijk goedkoper en in het glas iets beter! Deze fles: 18/20. 17: Zacht gerijpt, in het midden nog behoorlijk granaatrood, aan de buitenkant een fijne baksteenrode gloed. Het bouquet is open, toegankelijk en straalt een grote warmte uit, niet rozijnig, maar zeer rijpe bessen die bijna compote-achtig overkomen. In de tweede indruk Dominicaanse tabak. Een bedwelmend en toch delicaat bouquet dat veel noblesse uitstraalt. Ik heb er ongeveer 10 minuten aan geroken voordat ik de eerste slok nam. In de mond veel materie, romig, homogeen en een ongelooflijke, verheven nonchalance tonend, de finale is gefocust en eindeloos. Hij oogt iets slanker dan vroeger en heeft dat gecompenseerd met een bedwelmende elegantie. Dit was tot nu toe mijn beste fles van deze wijn. De 20/20 lagen binnen handbereik. (19/20). 18: Inmiddels is de prijs spannender dan de wijn zelf. Toch is het nog steeds een zeer grote Margaux. Van een wat schizofrene aard. De Merlots lijken te rozijnen, terwijl het Cabernet-aandeel in de wijn nog steeds nogal hard aanvoelt. Ik mocht hem becommentariëren en de mensen leek hij veel onvoorwaardelijker te bevallen dan mij. En als je zo’n zeldzame wijn gratis kunt drinken, moet je ook een beetje terughoudend zijn. (18/20). 21: Veel meer kracht dan finesse. Veel rozijnen, kruiden en bijna te veel extra tannines. Het gebrek aan harmonie compenseert hij met arrogantie. Lang decanteren? (18/20). 22: Diep, donker purper, relatief weinig rijpeschittering. Geniaal bouquet, rode bessen, cederhout, lichte tabak, fijn leer en truffel. Toont zich verrassend diepgaand en legt geleidelijk nieuwe aromafacetten bloot. Geconcentreerd extract op de tong, zeer aanhoudend en nog steeds een zekere adstringentie voor verdere decennia meegevend. Geen bijzonder fijne Château Margaux. Een die op de een of andere manier nog steeds naar zijn harmonie zoekt, maar dat deels (bijna) compenseert met zijn karakter. (18/20).