Château Margaux 1989

Overschaduwd door zijn jongere broer, de 1990, heeft de 1989 Chateau Margaux een donker pruim-/granaatkleur en een grote, zoete neus van nieuw zadel leer, getoast eikenhout en kruidige zwarte kers en cassis. De wijn is medium-bodied, met relatief verhoogde tannines, uitmuntende concentratie en zuiverheid, maar een wat ingekorte en samengeperste afdronk. Deze zeker uitstekende wijn heeft in de flesrijping wat aan gewicht gewonnen, maar behoort nauwelijks tot de meest diepgaande wapenfeiten van Chateau Margaux. Verwachte rijpheid: 2006-2025. Laatst geproefd, 10/02.

De textuur valt meteen op: soepel en licht maar direct, met een opwindende levendigheid die nog altijd de smaken en de zuurgraad draagt. Zure kers, gezouten karamel, een toets balsamico-aardbei, nog steeds met opmerkelijke concentratie. Fris, helder en lineair, met een hint van grafiet en natte steen in de afdronk die je terugplaatst in de Médoc op kiezelrijke terroir. 5% Cabernet Franc maakt de blend compleet.

Zeer diep, gloeiend donker robijn met veel rijpheid aan de rand. In de neus niet bijzonder zoet of rijp – eerder mineraal met wat zoetheid. Prachtige rijkdom, en toch compleet en bedwelmend in de mond. Zoet, rond, niet aards en fluweelachtig – en nog steeds met die buitengewone frisheid en vitaliteit. Werkelijk opmerkelijk voor dit oogstjaar! Zo verleidelijk, lang en volledig. Start van de pluk op 10 september. (JR)

De 1989 Château Margaux heeft een klassieke neus met donkere bessen, zadel leer, jodium en een vleugje wilde munt. Hij is veel losser geweven dan de 1990, die ik persoonlijk verkies. Het gehemelte is goed in balans met een zoete aanzet; niet bijzonder complex, maar verfijnd en delicaat, in de stijl van, zeg, Lafite-Rothschild. Hij bouwt zachtjes op naar een zeer harmonieuze, maar niet robuuste, tabakgetinte afdronk. Nu perfect op dronk – beter wordt hij niet. Geproefd op het château.

Drinkklaar: de wijn is zacht, verfijnd en elegant, en hoewel hij niet aan de geconcentreerde kant is, is het fruit gepolijst, zijdezacht en complex. Drink de komende tien jaar voor maximaal genot.

De 1989 Château Margaux toonde zich prachtig, met een rijpe, open, verleidelijke stijl in zijn rood en zwart fruit, zadel leder, hartige kruiden en kruidige, wierookachtige nuances. In het midden- tot volwaardige segment spelend, heeft hij een mooi uitgebalanceerd, elegant mondgevoel, afgeronde tannines en een geweldige finale. Hij bevindt zich duidelijk in het hart van zijn optimale drinkvenster en zou zich de komende decennia gracieus moeten ontwikkelen, met daarna een geleidelijke terugval.

Daar was het volgende duel der giganten. Weer zo’n klassieker uit de tweelingjaren. Stralend robijn-granaat met lichtere rand en bruinige glans. Verleidelijk, weids bouquet met bijna overdadige rijkdom en exotiek. Wauw, blind zou ik dit nauwelijks in Bordeaux hebben geplaatst; in zijn exotische stijl oogt het bijna Californisch: donkere vrucht met cederhout, chocolade, krenten, muskus en zoethout; pas na deze exhibitionistische golf komt de Margaux-kruidigheid geleidelijk op. Deze orgie zet zich vervolgens voort in de mond: extractzoet ontmoet terroirkruiden. Daarbij fijn geweven, de tannines zijn stevig, korrelig, met een delicate wrangheid; de zuurstructuur is geniaal en geeft ruim voldoende frisheid; dit heeft nog reserves voor een extra decennium.

90: Ik had Latour nog in de mondhoek toen we de vatstaal van de ’89 Margaux kregen (17/20): kruidige neus, donker hout, al gebonden, middelzware textuur. Geen schijn van kans om aan de kwaliteit van ’83 of ’86 te tippen. Merlot werd geoogst op 8 september, Cabernet op 16 september. Op 27 september was alles beklonken. Kort na het bottelen op het Château: een overgare, atypische Margaux. Voor nu slechts 16/20! Als Amarone zou het een 18/20-beleving zijn. Wat me naast de zoetheid het meest stoort, is de barrique die de wijn uitdroogt en net iets te veel peper op de tong, in de vorm van chili, Tabasco en paprikapoeder. Moeilijke toekomst? 1992, een halve fles: Het is erg merkwaardig dat zo’n jonge, grote wijn nu al bruine reflecties onder het oppervlak verbergt. Heel waarschijnlijk hebben sommige bessen zonnebrand gehad en is die bruinige toon tijdens de gisting in de basiskleur overgegaan. Helaas bevestigt dit ook mijn theorie die ik al in 1991 over deze wijn formuleerde: vette, rijke neus, getekend door gedroogd fruit (peer en banaan). In de mond warm en punchy. Fijne tannine, nu omgeven door veel vet vanwege de eerder lage zuren. Ik kan me voorstellen dat veel wijnliefhebbers die de wijn eerst drinken en daarna mijn notities lezen, het niet eens zullen zijn met mijn beoordeling. Voor mij is hij totaal atypisch en voor wat hij biedt veel te duur. Zulke ‘hete’ sappen krijg je in Italië massa’s voor de helft van de prijs, wat nog steeds te duur zou zijn. En telkens weer, wanneer ik hem ingeschonken kreeg, vielen de overgare, rozijnachtige tonen in de neus en de droge tannines me op, bijv. in 1994: krachtige, rood-bessige concentratie, moerbei en bosaardbei, zoet, rook, geroosterd gedroogd fruit. Veel materie, maar zeer droge tannines, stroperige doorloop. Vermoedelijk net wat te weinig wijnvet om de droogte in de tannines te compenseren. ’99: Om een regenachtige zondagmiddag met kaartspelen te overbruggen had Bärti Stocker alvast een magnum ’89 Margaux koud gezet: al eerste rijpings-tonen met bruine reflecties. De neus is heet, ‘Corinthisch’, toont chocoladetonen maar ook rozijnsporen van zeer rijpe Merlot. In de mond geeft de droogte enorme concentratie, maar maakt het extract nog droger en bijna wat stroperig. Petit Verdot tekent voor een zwarte pepertoets en een theetoon, zoals je die anders alleen bij grote Hermitage vindt. Enerzijds nog naar rijpheid verlangende adstringentie, anderzijds die droogte die altijd zijn kenmerk was. Blijven volgen – maar een heel grote Margaux zal het nooit worden (17/20). ’01: Mijn God, als ik bedenk hoeveel plezier Monbrison geeft en hoe geniaal Palmer is, dan moet ik het Margaux-team openlijk verwijten maken: aardse, bijna vruchtloze neus, rozijntonen, maar ook bepaalde oxidatieve aroma’s in het overgare bouquet. In de mond zo droog dat je actief speeksel moet aanmaken om hem überhaupt enigszins te kunnen doorslikken. Het potentieel is er, maar je moet je serieus afvragen of de wijn ooit de beroemde Margaux-charme zal krijgen. Als hij zich niet snel verbetert, verliest hij één tot zelfs twee punten (17/20). ’03: Licht oplichtend granaat, eerste oranje zweem, brede rand buiten. Bedwelmend, zoet bouquet, veenbessen, lichte edele houtsoorten, café au lait, geroosterde noten, delicaat en fijn. In de mond eerder licht, maar blijft dansend, sterk gerozineerd fruit, honingcontouren, de tannines dragen een neiging tot droogte, kruidige finale met Iers mos en peperkoek. Droogt hij uit of legt hij nog aan? Zeer moeilijk te beoordelen. Een vraagteken meer of minder speelt bij deze 1989 Margaux toch geen rol meer (17/20). ’06: Wat een lunch. We bestelden meteen drie wijnen en lieten de soldaten gezamenlijk aantreden. In het rechter glas: 1989 Latour, in het midden: 1989 Lafite en links: deze 1989 Margaux. De kleur verbluffend diep, met zachte rijpings-tonen. Het bouquet begon en bleef droog, zeer kruidig, leertoetsen, gedroogde kruiden en gekonfijt mout. In de mond stevig, met krachtige zuren, zeer geconcentreerd. De wijn ontwikkelt zich nog en toont een verbazingwekkend, tot dusver nooit echt opgemerkt potentieel. (18/20). ’07: Donkerpurper, met een discrete bruinige glans in het hart. Zoet bouquet, zacht droog, krenten, rook, zomertruffel, suède en muskus, al met al een warme expressie. In de mond nog aanwezige, vlezige tannines, korrelige flow, toont een massief lichaam en sublieme concentratie. Lange nasmaak, behoort tot de klassiekers. ’08: Blind geproefd in Spanje naast de wederom teleurstellende ’82 Château Margaux. De ’89 wordt steeds beter en schudt zijn jeugdzonden af. Hij is mintig, vrij dik en toont in de mond mout en kruiden. Gaat het zo door, dan komt hij uit op 19/20! ’10: Eigenlijk zat er meer kracht in het glas dan in de maximaal beoordeelde Palmer in het glas links. Maar bij Premiers tellen uiteindelijk de finesses. (18/20). ’12: Diep purper, fijne baksteenrode rand buiten. Zoet, compote-achtig en ook licht alcoholisch bouquet, dat een vleug Ruby Port suggereert, bedwelmend. In de mond aanzet – voor een Margaux ongewoon romig en vet – vervolgens met tannines die nog meer vragen. De laatste jaren telkens nuancegewijs verbeterd en lijkt nog een punt te willen winnen. Tijd genoeg, want het potentieel is spannend en reikt gemakkelijk nog 20 jaar. (18/20). ’13: Lichtend wijnrood, fijne baksteenrode glans binnenin. Geurig bouquet, licht steelerige aroma’s, Dominicaanse tabak, Red-Belt-Pepper (gedroogde rode paprika), cayennenoten, bij vlagen ook wat stoffigheid. In de mond met een goede concentratie, het extract is (nog) geblokkeerd, de zuren hebben zich dus nog niet helemaal geïntegreerd. Zo – als Château Margaux – nog te weinig charme en nog steeds subtiel stroef. De zoetheid in de finale is echter zeer verzoenend. Zonder haast beginnen. Hier zit nog een zeker verrassing­spotentieel in. (18/20). ’14: Droog-zoet bouquet, curryschemer, rozijnen, honing, eerste ledertonen. In de mond met pikant begin, dus peperige tannines op de tong. Een raszuivere, bijna onstuimige Margaux. Pas aan het begin van een lange drinkrijpheid. (18/20). ’20: Magnum. In het midden donkerrood, aan de rand baksteenrode glans. Het droog ogende bouquet toont vele soorten gedroogd fruit. Op de voorgrond: rozijnen en krenten. Dan ook rokerige nuances, teer, donker mout en gedroogde keukenkruiden. In de mond is hij krachtig. Hij toont nog veel onverteerde tannines, die deze mannelijk ogende Margaux een diepgang geven. Hij heeft nog tijd nodig en het is niet zeker of hij nog zal harmoniseren. Misschien zijn de normale flessen al iets verder. Dit was een zeer jong ogende magnum. (18/20).

Romig, dicht, diep en vol bouquet, cassis, moerbeien, tabak, krenten, edelhout, eucalyptus. Evenwichtige, dichte, gelaagde smaak met een veelzijdig en krachtig aromaprofiel, geconcentreerde structuur, donkere fruittonen, zeer lange, compacte afdronk. 19/20 drinken - 2045

Middel- tot diep baksteenrood van kleur toont de 1989 Chateau Margaux zich in eerste instantie wat traag en somber, en geeft met tegenzin aroma’s vrij van sigarenkist, houtskool, gedroogde kruiden en vochtige aarde, voordat een kern van gedroogde kersen, leer en pruimen naar voren komt. Het middelzware gehemelte heeft licht kauwbare tannines en een verfrissend ruggengraat die de hartige smaken ondersteunt, eindigend provocerend krijtachtig.

Logo op de kurk: omgekeerde T (Trescases) Donkere, intense kleur met lichte evolutie. Grote fruitige neus, intens en zeer verleidelijk. Prachtige zachte aanzet in de mond. De wijn bouwt op in het midden en begint te versmelten, met veel smaak en een zeer verfijnde textuur. Lange, sappige en complexe finale. Fijne korrel. Het is heerlijk.