Château Margaux 1990

Ik dronk deze wijn zowel in februari in Seoul, Korea, als uit mijn kelder in december 2008, en het was opmerkelijk hoe identiek de wijnen roken en smaakten. Hij biedt een buitengewone aromatische waaier van lentebloemen, kamfer, zoete rode en zwarte vruchten, een vleugje drop, en geen spoor van de opvoeding in 100% nieuwe eiken vaten. Rond en gul met een lage zuurgraad, maar met een weelderige, volle rijkdom die fris blijft met laserachtige precisie, begint deze verbluffende wijn net zijn plateau van volle rijpheid te bereiken, waar hij nog drie decennia zou moeten blijven. Een sensationele prestatie, het is een van de legendarische wijnen gemaakt bij Chateau Margaux. Releaseprijs: (US$ 1800,00/kist)

Dit is een grote wijn en, zoals alle groten, is hij voortdurend in verandering. In enkele recente proeverijen was hij uitbundig vol en energiek; hier was hij terughoudender en mineraleerder dan ik mij herinnerde. Hij blijft echter diepgaand en met wat tijd in het glas opent hij zich om een buitengewone diepte te tonen. Er zijn de eerste tekenen van rijping en een subtiele jodiumtoets in de afdronk, maar hij is overal verfijnd en zal zich nog jaren blijven verbeteren.

Zeer diep van smaak en geconcentreerd, met een hint van gistextract (Marmite). Krachtig, donker en hartig, met wat zoetheid, hoewel de zoete aspecten van deze wijn niet werden benadrukt doordat hij direct na een Rousseau Clos St-Jacques 1999 werd geserveerd. Geen wijn om af te slaan. (JR)

Diep robijnrood. Heerlijk geparfumeerde neus met rode bes, pruim, mokka, mineralen en rozenblaadje. Weelderig, vol en rijk, met grote zoetheid en klasse. Een absoluut meeslepende, mondvullende rijkdom. De afdronk is soepel en eindeloos, met grote breedte. Deze wijn toonde een geweldig potentieel uit het vat, maar dit is de eerste werkelijk uitmuntende fles die ik heb gehad. Drinken tussen 2005 en 2035.

Vol, rijk, opulent, elegant, levendig en geconcentreerd opent de wijn met viooltjes, tabaksblad, natte aarde, aalbessen, bramen, bosblad en een vleugje specerijen. Mocht dat nog niet overtuigen, dan zullen de fluweelzachte textuur en de meerdere lagen zijdeachtige fruit die blijven hangen uw gehemelte voor zich winnen. Dit is een van die verbluffende wijnen die nog lang bij je blijven nadat de avond voorbij is.

Donker robijnrood, paarse reflecties, waterige rand. Zeer uitnodigende neus van zwarte kersen, een vleugje karamel en fijne geroosterde aroma’s, met cassis en gekonfijte viooltjes; een magische geur. Sappig, ziltig, gekenmerkt door grote fruitexpressie, perfect geïntegreerde tannines, chocoladenuances, witte peper. Een wijn met finesse en enig bewaarpotentieel.

Dicht robijn-granaat, vaste kern met een lichtere rand. Prachtig bouquet met een verbluffende zoetheid, perfecte rijpheid en grote volheid. Pruimig-rijpe nuances gaan samen met rozijnen, lichte tabak, koffie met melk en vorstelijke florale tonen. Eindeloos floraal, als een hoogwaardige eau de parfum. In de mond zeer rijp, vol charme, perfect in verhouding, opnieuw met een ongetemde zoetheid, maar nog altijd met enorme druk. Wat een sensuele, sublieme schoonheid, met fantastische reserves. Een groots moment tijdens de proeverij. Zoals Gabriel jaren geleden al schreef: «Drinken, dromen, wankelen.» Alleen over het drinkvenster zat hij er wat naast: dat is niet voorbij, en — uiteraard bij goed bewaarde flessen — heeft het nog ruimschoots reserves voor een extra decennium.

Ik heb toch een beetje een schuldgevoel wanneer ik, om deze wijn enig kader te geven, kan kiezen uit meer dan 30 notities. Terwijl andere wijnfreaks er misschien alleen van dromen om ooit aan zo’n glas te nippen, of met groot ontzag af en toe de enige fles in de kelder weer in de hand nemen, «zwem» ik in wijnbeschrijvingen die me laten zien dat de beslissing om het kokswerk aan de wilgen te hangen en over te stappen naar de wijnbranche helemaal juist was. Wie kan er nu zoveel eten? Vatmonster in april 1991 (20/20): gelaagd, genuanceerd bouquet, noten, vettigheid, frambozen, kruidenspel. In de mond ras, fijngeaderd extract. Rijk lichaam met Cabernet-dominantie. De ras zou kunnen komen van de absoluut geslaagde Petit Verdot, die met een aandeel van 10% (!) in de Grand Vin aanwezig is. In de neus overheersen de rode, in de mond de blauwe vruchten. Fijne, aanhoudende afdronk die veel toekomst belooft. Zou wel eens de beste Premier Cru van dit jaar kunnen worden. In elegantie een ’85, in potentieel een ’83. En vaak geproefd op het château tijdens de reizen van de Académie du Vin. Arrivage (20/20): als er een wijnparfum bestond, dan zou je deze 1990 Margaux als basis moeten gebruiken: materie, materie en nog eens materie, maar dan van het fijnste, fijn gestructureerde adstringentie in absolute perfectie. In 1995, bij een blindproeverij van vier verschillende wijnen uit vier verschillende continenten/landen bij Walter Eigensatz, wist ik dat dit een grote Bordeaux moest zijn: uit de oversized kelk waarin hij werd geserveerd was het bouquet weelderig, misschien bijna een tikje te gebrand. In de neus toont hij momenteel een evolutietoon, daarom raad ik consumptie op dit moment absoluut af. <div style="font-style:italic;color:#990033">Als een wijn naar banaan ruikt, is het een wijn van de eeuw!</div> Dat had Jean-Paul Gardère, de voormalige directeur van Château Latour, me ooit als geheime tip in het oor gefluisterd. Ik heb het nooit helemaal begrepen, hoewel ik soms – bij bepaalde wijnen – het gevoel had op de een of andere manier banaan te ruiken. In 1996 zat ik na het kelderwerk voor een halve fles Margaux 1990 en rook banaan, zo typisch als ik het zelfs bij bananen nog nooit had ervaren: de neus (naast banaan) ruikt geconcentreerd, bijna als port en gedroogd fruit van allerlei soort. Zo’n subtiele zoetheid heb ik zelden in een wijn ervaren. In de mond is hij extreem geconcentreerd, maar tegelijk vol finesse. Deze eigenschap in zo’n perfectie bestaat alleen bij Château Margaux en soms ook bij Lafite-Rothschild. Inmiddels weer vaak gedronken. Het blijft een Bordeaux-droom, ook al heb ik hem de laatste tijd al een paar keer met 19/20 punten gewaardeerd. Arlbergproef: absoluut delicaat bosbessenbouquet, alleen al qua neusbeeld perfect. In de mond die typische, rechtlijnige bessentoon, zeer fijne maar extreem dicht geaderde tannines, nog altijd jong, peperig en ver van de eerste drinkrijpheid, dramatische finale met een houdbaarheid en frisheid die je bij een wijn van een jaar of tien zelden meemaakt. In deze serie verward met de 1990 Pétrus. 00: diep granaat met robijnreflexen. Delicaat ceder- en pruimenbouquet, lichte tabaknoot, hertenleer. In de mond zoet, opnieuw veel pruim, zacht confituurachtig extract, vleugje rozijn, truffel, nog steeds fijn adstringerende tannines. Zal hij weer aanzetten en aanknopen bij zijn jeugdige topvorm, of moet men zich erbij neerleggen dat Latour en Pétrus om het 1990-podium strijden (19/20)? 01: Honivogl 1990 of Margaux 1990? Je moet geen appels met peren vergelijken. Laat staan wit met rood. Het was ook niet de bedoeling; het gebeurde puur toevallig. Najaar 2002, een zaterdagavond, Hotel Haus Paradies Ftan, zo’n 40 vrienden aan tafel. Het galadiner werd geopend met twee flights van drie witte wijnen van Irmgard en Franz Hirtzberger uit de Wachau, die ook bij ons aan tafel zaten. Eerste flight: drie Rieslings (Singerriedel), tweede flight: drie Grüner Veltliner Smaragd Honivogl van de jaren 1999, 1995 en 1990. Elk op zich al een openbaring. Daarna de eerste rode van Château Margaux met zijn tweede etiket; Pavillon Rouge du Château Margaux. En dan eindelijk de Premier Grand Cru zelf. Fragiele flessen uit het jaar 1937. De 1959er, aanvankelijk droog, wint met lucht. Een brute, teleurstellende Margaux 1986. Troostend vervolgens een sappige Impériale-fles 1979 – pure nonchalance! De legendarische 20/20-punten Margaux van 1983. En dan eindelijk – Margaux 1990! 100/100 Parker-punten en verder in de puntenolympus van alle wijnjournalisten: zo rond, zo fijn, zo vet en toch elegant, streelende tannines, weelderige aromatiek. Op deze avond sta je al bij de eerste slok voor een onbetwistbare winnaar. En ergens is met deze Margaux 1990 de avond al gelopen. Iedereen gelukkig en ik tevreden. Een laatste slok en welterusten. Maar zo laat is het nog niet en ik zie dat ik uit de eerste series nog «restjes» van de laatste witte flight op de tafel voor me heb. Een «reparatiewijn», denk ik, en laat het op kamertemperatuur warme restje van de 1990 Honivogl over mijn tong glijden. Zo afgestompt ben ik nog niet dat ik niet merk wat er nu, na de geniale Margaux 1990, in mijn mond gebeurt. Het spel begint niet opnieuw, maar de vorige finale krijgt een nieuw hoogtepunt. Alsof na de laatste knal het vuurwerk nog eens in een buitensporige vuurdans losbarst. Een witte wijn met meer aroma dan de Margaux 1990 – ook meer vulling, meer grootsheid, van alles gewoon nog eens meer. En er zijn vandaag wijnliefhebbers (statistisch gezien ruim 70%!) die rode wijnen in het algemeen kwalitatief altijd hoger inschatten dan ’s werelds grootste witte. En de grootste witte wijnen ter wereld worden nog steeds ten onrechte alleen in Bourgogne gezocht. Uiterlijk na deze onvrijwillige, spontaan ontstane vergelijking weet ik des te beter waarom ik zo graag naar de Wachau ga en waarom Franz Hirtzberger daar tot mijn favoriete wijnmakers hoort. 02: En weer haalde hij net niet de maximale score: nootachtig, licht lactisch bouquet, gebonden en boterig. In de mond rond, streelend, pure elegantie, Bourgondische tonen, toont nog veel reserve en een sensationele, roodfruitige aromatiek in de nasmaak. Verwarren we hier schoonheid met grootheid of zal hij op een dag beide wenselijke elementen in zich kunnen verenigen? Een topwijn blijft de 1990 Margaux in ieder geval. 05: Een halve fles uit mijn kelder gedronken met Andy Kollwentz. Twee weken later weer op de verjaardag van Heinz Wetter. Die gekke, geparfumeerde roodfruitige zoetheid en de warmte van de uitstralende tannines laten zowel Bordeaux- als Bourgogneliefhebbers uit hun dak gaan. Aangezien in dezelfde serie ook de Montros 1990 zat, merk je wel dat een zuivere 20/20 dan toch niet op zijn plaats zou zijn. Wat echter niets afdoet aan de schoonheid van deze geniale wijn! (19/20). 07: Een paar keer gedronken. Meerdere keren uit kleine flessen en hier weer uit een normale fles op mijn 50e verjaardag. De wijn wordt op de een of andere manier slanker, de zuren blijven en de zoetheid toont nu ook van binnen sporen van licht groene Cabernet. Wie hem nu niet drinkt – eigen schuld. Helaas is het recent beleefde niet meer genoeg voor de maximale score. In Holland: is de laatste jaren duidelijk lichter geworden en toont in zijn lichtende granaat ook oranje tonen en barnsteennuances aan de rand. De neus is verleidelijk zoet, toont botertonen, licht karamel, rozijnen en honing van zeer rijpe tot overrijpe druiven, daarachter kruidige kruidentonen. In de mond sappig, opnieuw zoet, vette, streelende tannines, Bourgondische flow, geparfumeerd in de finale. Zonder twijfel een prachtige Margaux, zeker nu in zijn volle rijpheid, maar om bij zijn eigen grootste jaargangen en bij de allergrootste Bordeaux van zijn tijd aan te haken, ontbreekt het hem uiteindelijk aan concentratie en verdere rijpingsbelofte. 08: Impériale in Wenen. Medium granaat, duidelijk oplichtende, oranje rand. Overweldigend zoet bouquet, toont rozijnen van overrijpe druiven, lichte vanille, melk-koffie, pruimen, donkere rozijnen, weelderig met middelmatige druk. In de mond zeer rijp, vol charme, ook hier weer een tomeloze zoetheid, heeft de laatste tijd wat aan druk verloren en toont zo dat hij zijn hoogtepunt heeft bereikt. Schoonheid en gratie! Neus: 19/20, totaalindruk: 18/20. 10: Ook hier weer meer prachtige neus dan grote wijn in de mond – gejammer op zeer hoog niveau! (18/20). 10: Een heel mooie fles bij de grote 90er-proeverij in het Saanenland. Rijpende kleur, duidelijk lichter. Zoet bouquet, kandijtonen, zomertruffel, een vleugje karamel, ingekookte perensap, zeer geurig en volledig open. In de mond droog extract, walnootschellenoten, werkt leerachtig en het ontbreekt hier wat aan vet in het vlees, eindigend met een rozijnentoets. (18/20). 12: Duidelijk lichter, maar verbazend weinig rijpetoetsen. Open, fijnzoet bouquet, veel rozijnentonen, honingnuances, licht mout, gedroogde kamille. Fijnroomachtige, Bourgondische flow, homogeen, fijne kruidtonen in het extract, klinkt heel lang na. De neus zit duidelijk op 20/20. In de mond haalt hij het dan net niet meer. Afhankelijk van de fles tussen 19/20 en 18/20. 12: Gevaarlijk rijpe kleur, duidelijk baksteenrode rand buiten. Begin met honingnuances, roodfruitig, de zoetheid is bijna compote-achtig, lichte edele houtsoorten, volledig open, in de tweede aanzet kruiden en ook hooitonen. In de mond enerzijds vol, anderzijds niet bijzonder geconcentreerd, eindigt – qua aromatiek – heel lang maar niet meer krachtig. Een fijne Margaux-delicatesse, die nu waarschijnlijk in zijn eindvorm-genotsvorm is. De neus: 19/20. De rest: 18/20. 13: Lichtgevend robijn, weinig rijpeschijn, behoorlijk oplichtend aan de rand. Wazig bouquet, subtiel lactisch, een vleugje margarine, roodfruitig, aan de zoete kant ook een gelei-achtige component tonend, rozenbottel en een vleugje kamille, evenals honingtonen van overrijpe Merlot, expansief en met een behaaglijk stromende neus. In de mond sappig, of zelfs zijdezacht, oogt slank, maar de lengte is geniaal en bijna dansend, een zekere fragiliteit is er ook al, van binnen toont hij veel Margaux-parfum. Heeft waarlijk iets Bourgondisch en barst van finesse. Sinds lang een van de allerbeste flessen. Drinken, dromen, wankelen. (20/20). 14: Intact wijnrood, nog een fijne robijnglans, stralend van kleur. Gek bouquet, kleine, rijpe en ook gekonfijte vruchten, het fruit is waanzinnig en nog steeds ongelooflijk fris. In de mond als een diepgravende Richebourg, ook hier weer een al dramatisch geconcentreerd fruit tonend, stoffige mond, kokos, dat zich met edelhout verbindt. Legendarische Margaux, compact en dansend tegelijk. Een oenologische renaissance. (20/20). 15: Duidelijk lichter en zijn 25 jaar flesrijping tonend. Beginnend met een delicaat, tamelijk zoet bouquet, honingnuances, kamille, rozijnen en lichte edelhoutsoorten. Overal is een fijne karamel te bespeuren. In de mond een van de mooiste Bourgognes die ooit in Bordeaux zijn geproduceerd, elegant dansend. Dat was een echt finesse-pakket. Niet langer wachten – ontkurken! 16: Misschien was dit niet de grootste Margaux van deze proeverij, maar zeker de populairste. Nog voordat ik de steel van het glas aanraakte, drongen er al verrukte “oh’s” en “ah’s” tot mijn oor door. De neus bedwelmend en expansief, enorm gespreid, een zoetheidspakket dat uiteenwaaiert van kokos en karamel tot sandelhout en rozijnen. In de mond romig, zacht en met een subliem, maar ook bijna fragiel evenwicht. Al jaren fascineert hij op dit niveau als de onvergelijkelijke, geniaalste “Chambertin-Margaux-variant”. 20/20. 16: Rijpe, oplichtende kleur, je ziet al duidelijk bepaalde rijpetoetsen. De neus krachtig en mild tegelijk, een enorme zoetheid uitstralend. In de mond eveneens een zoete component tonend, curieus genoeg vond ik daar wat rode paprikasporen die ik van eerdere contacten niet kende. Al met al dansend en met roodfruitig parfum. Muteert nu tot een zeer Bourgondisch ogende Château Margaux. Deze fles: 19/20. Waarschijnlijk omdat de 1990 Lafite ernaast stond. (20/20). 17: Relatief licht, grote buitenrand, een zekere rijpheid tonend, in het midden nog duidelijk granaatrood. Zeer rijp bouquet, gekenmerkt door zoete rozijnen- en dadeltonen, expansief met Bourgondische, subtiel lactische aanzet. In het tweede neusbeeld; honing en licht mout, wonderbaarlijk vol in de neus. Absoluut bedwelmend. In de mond als een Chambertin en Richebourg tegelijk, de tannines zijn mollig, volledig ingebonden, romige, verleidelijke finale. Is deze wijn nu echt heel groot of gewoon “overgeil”? In ieder geval was dit de publiekslieveling van de avond. Een absoluut ongeremde genieting. (19/20). 20: Rijpend granaat, fijne buitenrand. Open, gebonden bouquet, wijd uitwaaierend. Met aroma’s van red currant pastilles, aalbessen-gelée, licht mout, edelhout, hertenleer en versgesneden cantharellen. In de tweede aanzet peperig en sporen van rozemarijn. Een echte neusorgie met erotische trekken. In de mond wordt hij nog zoeter, toont karamel, honing, rozijnen en kandijsuiker. Qua body oogt hij elegant, bijna licht en toont een sappige balans. Zoals al de 1990 Palmer is ook deze hier al bijna onbeschaamd doordrinkbaar. Op zeer hoog niveau, vanzelfsprekend. Helaas is de marktprijs de laatste jaren continu gestegen. (20/20). 22: Medium granaat met veel baksteenrode reflecties. Het bouquet is minimaal compote-achtig, neigend naar rood fruit, gedroogde gojibessen, rozenbottelgelei, aalbessenconfituur en Amarena-kersen. Erotisch tot bedwelmend met zijn algemene neuszoetheid. In de mond complex, vol, romig, gracieus en ultra-charmant. Wanneer men weleens beweert dat bepaalde wijnen van de appellation Margaux Bourgondisch overkomen, dan is dat hier beslist het geval. Power en finesse. Een wonder-, wonder-, wonder-, wonderschone Château Margaux! (20/20).

Zijdezacht, romig, zoet, krachtig en complex bouquet met pruimen, aardbeien, vuursteen, fijne pralinétoetsen. Gebalanceerd, dicht, elegant en verfijnd gehemelte met krachtige, zoete aromatiek, fijne tannines, een dichte, romige structuur en een lange, krachtige, frisse afdronk. 19/20 om te drinken

De 1990 Chateau Margaux heeft een diepe granaat-baksteenrode kleur. De neus barst letterlijk open: een explosie van aroma’s van crème de cassis, pruimencompote en bosbessentaart, die, met tijd en veel walsen, wordt gevolgd door dat klassieke Margaux-parfum van gekonfijte viooltjes, wierook, geurende aarde en gevallen bladeren. Het medium-bodied gehemelte zit boordevol lagen zwart fruit en exotische specerijen, ondersteund door prachtig weelderige tannines en precies genoeg frisheid, met een lange afdronk vol minerale vonken. Als u het geluk heeft een fles te bezitten, maak u dan op voor een absolute sensatie met deze legendarische wijn! Het is de belichaming van de Margaux-expressie, niet alleen van dit terroir, maar ook van zijn hoeders.

Logo op de kurk: omgekeerde T (Trescases) Middelintense, ontwikkelde kleur. Intense, fruitige neus, maar niet zo rijp als de vorige wijnen. Nuances van inkt en drop. Zacht en precies bij de aanzet, zeer, zeer fruitig in het middenpalet, luchtig en smeltend, maar een tikje levendig in de afdronk; de wijn eindigt geurig, met een mooie lengte. Er treden verschillen op van fles tot fles.

Begint zich net te ontwikkelen, met een melkachtig accent, rokerige tonen en fruit dat nog steeds trilt. Soepel in de mond, een uitstekende balans.