Château Margaux 1999

De verleidelijke, donker pruim-/paarsgekleurde 1999 Margaux toont nu al complexe aroma’s. Deze verrassend charmante en ronde wijn doet denken aan een jaargang als 1985. Hoewel geen blockbuster en ook geen zwaargewicht, wint hij in de mond en onthult hij enorme lengte en puurheid. Beheerder Paul Pontallier geeft de voorkeur aan deze boven de strakkere 1998, net als ik. Dit is een archetypische Chateau Margaux met rijkdom, finesse, balans en symmetrie. Hij kan jong worden gedronken, maar belooft mooi te rijpen gedurende twee decennia. Terugredenerend zou hij waarschijnlijk iets gemeen hebben met de ondergewaardeerde 1962 Medocs.

Middelmatig robijnrood. Expressieve aroma’s van zwarte framboos, Cubaanse tabak en geroosterde noten; wat meer roodfruitig van karakter dan zowel 2000 als 2001. Zijdezacht, naadloos en omhullend, maar de uitstekende vinositeit geeft de romige fruitigheid een zeer goede definitie. Consistent van begin tot eind. De tannines zijn fors maar verfijnd, waardoor fruit- en bloemaroma’s indrukwekkend lang blijven hangen. Samen met Latour een vroege kandidaat voor wijn van het oogstjaar.

Het was veel te lang geleden dat ik deze traktatie nog eens ontkurkte. In de neus vind je moeiteloos braambessen, bloemen, sigarenkist, five-spice, rook, drop en aalbessen. Na 45 minuten in de karaf staat de wijn volledig open, zowel in de neus als in de zijdezachte, frisse en elegante blend van zwarte en rode vruchten met hun kruidige karakter. De wijn is levendig en verfijnd, met een mooie toets pure chocolade die doorkomt aan het einde van de afdronk. Drinken tussen 2022 en 2040.

Uiterst donker granaat met paarse schittering. In de neus, al vanaf 20 cm afstand waarneembaar, merk je dat het om een gedenkwaardige wijn moet gaan: complex geurprofiel, vanaf de eerste impressie perfect; walnoten, gedroogde pruimen, koffie, een dramatisch spel tussen terroir en zoetheid, doortrokken van mout- en Darjeelingtonen, zwarte truffel, een vleugje citroentijm (Château-Rayas-nuances) en vooral veel rijpe, gelaagd geurende cassis. Ook in de mond ongelooflijke complexiteit: zacht, fluwelig, mondvullend zonder zwaar te zijn, elk detail klopt, een vrolijke dans van bessen, romig geïntegreerd hout, krachtige afdronk.

00: Vatmonster (18/20): Intens boeket van moerbei; zoals bij de Pavillon ook hier veel kersengeur in de neus, met edelhout, tabak, krenten op de achtergrond; oogt nog wat droog. In de mond smeltend extract, veel concentratie; het lichaam toont aanvankelijk een slanke toets, maar grijpt daarna toch aan en brengt een immense wrangheid; ook hier geeft de kersentoon een zekere Rhône-affiniteit; in de finale koffie, pruimen en donkere rozen. De tannines zullen de basisaromatiek de komende tien jaar zeker domineren; daarna zal deze Margaux zich ontpoppen tot een iets vrouwelijkere variant van het oogstjaar 1981. Zojuist na het bottelen op het Château geproefd: bedwelmend gedroogdfruitparfum; de Merlot werkt geparfumeerd en het fruit toont een damascene-pruimtoon; broodkorst van fijne toasting; een heerlijke neusorgie. Zijdezachte, fijne textuur, veel vossenbessen en moerbei; toont zich nu wonderschoon, Bourgondisch van stijl. Een vrouwelijke, wellicht eerder middelzware Margaux die zeer binnenkort en toch lang plezier zal geven (18/20). 03: Tijdens de Margaux-workshop op de Alp Prui in Ftan: krachtig, kruidig bouquet met inktachtige accenten, boschampignons, tonen van vossenbes en noot; geparfumeerd en zeer roodfruitig met een florale toets. Zeer fijne textuur, zijdezacht, middelmatige concentratie maar prachtig in balans; een subtiele, aromatische zoetheid afkomstig van barrique-toasting en de tannines; delicate pralinétoets en een lange finale die eindigt in karamel. De grootsheid van deze wijn ligt duidelijk in zijn klasse en finesse (18/20). 04: Het gaat omhoog, en Margaux 1999 is niet de enige ’99 uit deze appellatie die zoveel grootsheid toont als in een echt groot jaar: extreem donker granaat met paarse schijn. Wie deze wijn aan de neus brengt, merkt al op 20 cm afstand dat dit een gedenkwaardige wijn moet zijn; de neus is complex en vanaf de eerste aanzet perfect: walnoten, gedroogde pruimen, koffie, een dramatisch spel tussen terroir en zoetheid, doortrokken met mout- en Darjeelingtonen; zwarte truffels à gogo, ook een vleugje citroentijm (Château Rayas-nuances!) en vooral veel rijpe, gelaagd geurende cassis. De ongelooflijke complexiteit zet zich voort in de mond; zacht, fluweelachtig, mondvullend rijk en toch niet vet; elk detail klopt; de dans van de bessen is bijna vrolijk en het hout is romig geïntegreerd; krachtige finale. Een grote wijn mag ook best sexy zijn. Andersom wordt het al lastiger. Het is geen misdaad om in zijn jeugd een groot glas in één te legen – mits je vervolgens in de mond de nodige tijd neemt om de ware grootsheid te begrijpen. Op dit moment in zo’n weergaloze fase dat men hem, als enige ’99 Bordeaux, de maximale score zou kunnen toedichten. In de herfst van 2004 stond deze wijn «ingeklemd» tussen de grote Lafite 2000 en de forse Mouton 1998. Dus niets voor weinig gesensibiliseerde proevers, want dit muurplantje toonde zich slank en teer, ja bijna onderdanig. Omdat ik de drie wijnen kende, raadde ik de gasten aan met de Margaux te beginnen en hem helemaal uit te drinken voordat men zich aan de andere Pauillac-zwaargewichten waagde. Een leerzame oefening om deze hoogfijne, elegante Margaux 1999 goed te begrijpen (19/20). 05: Gedronken op het Château op een herfstochtend met een groep van de Académie du Vin. Iedereen was enthousiast – inclusief de reisleider! En drie weken later bij een CS Wine & Dine in restaurant Spice: een absoluut grote Margaux en dus in dit jaar een insidertip! (19/20). 07: Middel robijn-paars. Krachtig bouquet: wildaroma’s, inktachtige tonen, muskus, groene thee, kruidige Cabernet-touch; gelaagd en open. Aangename mond, terroirkruiden, vlezig, ondersteunende wrangheid; de tannines zijn nog wat leerachtig; toont truffel, basis­hout en veel reserve in de finale. (19/20). 09: Een magnum in de Hermitage Ste Maxime uit de koele kelder van Lucien Schmidlin. Zoet, rond, met veel charme, mooi geparfumeerd, zacht en Bourgondisch – een feest voor de verwende tong. Worden recentere Margaux ook nog zo fijn en teer? Ik denk het niet! 09: Geproefd met vier andere ’99 Premiers. Open, rode pruimen, Dominicaanse tabak, was, lichte overmaat aan zuren. Was niet helemaal happy met het ding. Deze fles: 18/20. 13: Kleine jaargang? Allerminst! Nog steeds zeer verzadigd met vele paarse reflecties. De neus zeer bessenachtig (wilde frambozen), rode kersen en een zoete toets grenadine in het bouquet met licht tabak. In de mond vol, stoffig en nog steeds met goede wrangheid, hoewel logischerwijs afnemend. We hadden de wijn drie uur in de karaf. En… hij was precies op punt. (19/20). 14: Dit geurt in de neus naar echt grote Bordeaux, truffel en kruiden. In de mond met karakter. Hij lijkt steeds meer op zijn eigen 1979. (19/20). 14: Heerlijk open, mooi rood-bessenig, Bourgondisch fruit. In de mond fluweel en vol. Enorm veel plezier op hoog niveau. Smaakt beter dan het jaar in het algemeen. (19/20). 16: Zeer donker robijn, toets van wilde kers, bosframbozen, discrete florale begeleidende noten en nog onderhuids werkende roosteraroma’s; geconcentreerd en tegelijk delicaat. In de mond fruitiger dan in de neus, passende materie en eindigend met een lange, rood-bessige finale. Een verrassend grote Margaux en een grootse 1999. Hij is aanzienlijk beter dan het algemene jaargangsbeeld. Er zijn nog andere verrassingen, maar weinig op dit niveau. (19/20). 16: De heerlijke geur is zoals bij een hele grote Margaux. In de mond wordt hij nu langzaam wat slanker en zo komen de contouren van de niet-helemaal-grote jaargang tevoorschijn. (18/20). 17: Oplichtend granaat, wat mat en op de rand oplichtend. De neus toont (nog steeds) vrij veel rooster­tonen, wat glutamaat, gedroogde pruimen en melkchocolade. Hij geeft zo’n heerlijke rood-bessige zoetheid. Op de achtergrond fijne nuances van rode peper door net niet helemaal rijpe druiven. In de mond stoffig, ook hier weer eerder rood-bessig, maar dat past bij deze behoorlijk grote Margaux. Zonder grote jaargangen ernaast zou men deze wijn zo onderschatten. Een Bourgondisch Bordeaux-plezier. (18/20). 17: In restaurant Les Santons in Grimaud (Zuid-Frankrijk). Heeft zich de laatste jaren weinig ontwikkeld. Dus zonder haast van genieten.

Diepe, kruidige, frisse en krachtige neus, rode cassis, tabak, verse kruiden, fijne krenten. Elegante, frisse smaak met een dichte, zijdezachte structuur, krachtige aromatiek, fijne tannine en een lange, romige afdronk. 18/20 drinken - 2030

De 1999 Chateau Margaux heeft een middel- tot diepgarnet-brickkleur. De neus is zeer geparfumeerd en elegant, met geuren van kirsch, frambozencoulis, rozenolie en sandelhout, gevolgd door hints van ijzererts en ongerookte sigaren. Het medium-bodied gehemelte is levendig en energiek, met rode-bessen- en hartige smaken, ondersteund door fijnkorrelige tannines en een lange, mineraal-getinte afdronk.

Meer materie en precisie in de definitie van het bouquet dan bij 2001, een wijn helemaal in de stijl van "grand Médoc", subtiel kruidig, sappig en vooralsnog zonder kurktoetsen, een van de gebreken van dit millésime.

Logo op de kurk: omgekeerde T (Trescases) Donkere kleur, nog jeugdig, met goede intensiteit. Prachtige, nobele en verfijnde neus, fruitig en rokerig. Sappig vanaf de eerste slok, met een structuur die nauwkeurig aanvoelt; de wijn ontvouwt zich aromatisch en is vooral zeer gracieus in de afdronk. Hij strekt zich geparfumeerd, smakelijk en behoorlijk lang uit. Er staan elf opmerkingen in de database, maar ik heb hem meer dan dertig keer geproefd, altijd met hetzelfde plezier en met een delicaat lichaam, zonder uitgesproken kracht.

Een rijpe neus van bosgrond, leer en chocolade maakt plaats voor opvallende zuren en helder, rijp rood fruit, terwijl de smaak niet de leeftijd toont die de neus doet vermoeden. Uiterst charmant, met hints van tabak en kruidigheid van een sigarenkistje, soepele tannines en een lange afdronk. Heerlijk om vandaag te drinken.