Château Margaux 2003

VINUM 6/2004 - In tegenstelling tot al die hobbywijnmakers die, op de vraag welke wijn ze zouden meenemen naar een onbewoond eiland, triomfantelijk antwoorden ‘een wijnstok’, zou ik mijn hele kelder inschepen, waar Margaux-wijnen een heel bijzondere plaats innemen. Waarom heb ik juist dit landgoed de hoogste score toegekend in de twee jaargangen die ik van de recentere het minst waardeer? Omdat Margaux precies in die jaren, die beide exotische wijnen voortbrachten, zijn verhoudingen bewaakte en het beste van de omstandigheden maakte. Persoonlijk waardeer ik 2004, 2006 of 2008 hoger – maar objectief gezien is er in het tropische 2003 gewoon geen betere wijn dan Château Margaux, dat al en primeur een verbluffende sensualiteit had en die eigenschap niet heeft afgelegd, ook al is hij momenteel geslotener dan ik destijds aannam en ontwikkelt hij zich langzamer – wat alleen maar in zijn voordeel spreekt. Wat ik in veel 2005’ers niet waardeer (een soort kleine broer van 2003, op zijn manier zeker een groot Bordeaux-jaar voor mensen die brede, stevig gebouwde wijnen op Cabernet-Merlot-basis waarderen, zoals men die ook elders in de wereld maakt), is die hardheid in de afdronk, dat vleugje rusticiteit. In Margaux wist men beide te vermijden.

Dit was de beste prestatie van deze wijn die ik sinds de release heb gezien. Ik had niet verwacht dat de 2003 Chateau Margaux zo indrukwekkend zou zijn in een jaargang waarin het zuidelijke deel van de Médoc duidelijk minder indruk maakte dan het noorden. Het is echter een prachtige wijn, donker pruimenkleurig met paarse tint, met sensationele aroma’s, een vol mondgevoel en een jeugdigheid, precisie en frisheid die indruisen tegen wat men doorgaans met dit millésime associeert. Hij kan nu gedronken worden en de komende 15–20 jaar. Complimenten aan Chateau Margaux.

Deze monumentale wijn pronkt met een overrijpe geur van vijg, pruim en braam, met tonen van ceder, peper en aarde. De kruidigheid van de rijping op vat is aanwezig maar geïntegreerd. Het lichaam is rijk, de textuur stevig tanninerijk maar niet ontoegankelijk, en een goed geproportioneerd gevoel voor balans doet vermoeden dat deze wijn nog decennialang zal ouderen. Een overtuigende demonstratie dat zinderende jaren zoals 2003 wijnen van blijvende schoonheid kunnen voortbrengen.

Middel- tot diep granaatrood. Aantrekkelijke, zij het atypische neus van gedroogd fruit en exotische specerijen, plus bladrijke ondergroei. Nog een vleugje mokka. Het fruit heeft flink wat rijkdom zonder overrijp te zijn. Gulder dan veel wijnen in het middenpalet. De tannines zijn echter vrij stroef. (JH)

Vol, verzadigd robijnrood. Indrukwekkende neus met rode bes, tropische chocolade, leer, houtrook en nootachtig eiken, plus exotische chocolade-munt en koffielikeur; behoudt zelfs in dit krachtige jaar nog florale lift. Vervolgens heerlijk vet, zoet en vol in de mond, al komt het bijna zwaar over na de ongrijpbare 2005 en 2004. Maar “relatief onelegant” voor Margaux duidt nog steeds op een mate van verfijning die maar weinig châteaux in de grootste jaargangen kunnen evenaren. Een enorm rijke en dichte wijn die eindigt met hoge maar rijpe tannines en grote lengte, met een subtiele hint van droge specerijen. Pontallier zegt dat het terroir over 20 jaar de overhand zal krijgen, “zoals bij ’82”. Schitterend.

Flamboyant, opulent, rijk en vol van body, een opvallend gestileerde Margaux die zo hedonistisch is als maar kan. Vroeg toegankelijk, dus nu al te genieten, of laat hem nog een decennium of twee rijpen; dit is een schitterende wijn van begin tot eind.

Verleidelijke, diepe en intense neus, met een erotisch-sensuele uitstraling en contouren van blauwe bes en florale tonen. Deze sexy Margaux uit een warm jaar toont zich zeer geconcentreerd en extravert, maar met gedisciplineerde volheid en structuur. Tegelijk speels en vol finesse. Zeer fijn geweven, bijzonder sappig, cassisaroma; pas in de afdronk verschijnt een fijne bittertoon, waarschijnlijk te danken aan het warme jaar. Je zou hem niet per se in 2003 plaatsen. Hier zijn ook 19/20-ervaringen mogelijk. 18,5+/20

Paul Pontallier: <div style="font-style:italic;color:#990033">Sinds 1893 en 1989 is dit de vroegste oogst in onze traceerbare geschiedenis. Het is het meest geconcentreerde jaar dat ik persoonlijk in Margaux heb meegemaakt, dus compacter dan 1986 en 2000! Toch zal 2003 niet de boeken ingaan als het jaar van de droogte, want 1995 was klimatologisch nog droger. Het is de hitte die het jaar qua tannines typeert. En toch is hij een klassieker gebleven, want ondanks de hitte zijn er in de aromatiek van de jongste Château Margaux geen ongepaste, exotische tonen te vinden.</div> Vatmonster in 2004: 83% Cabernet Sauvignon, 12% Merlot, 5% Petit Verdot en Cabernet Franc. De opbrengst lag onder de 30 hl/ha, en voor de Petit Verdots deels zelfs slechts 5 hl/ha. Slechts 45% van de oogst werd geselecteerd als Grand Vin, wat 150.000 flessen opleverde (ongeveer de helft van de hoeveelheid vergeleken met de jaren 1982 en 1983): Diep, dicht paars met een violette glans. Veel Cabernet-expressie in de neus, nog koel en extreem diepgaand, subtiel bloemig maar verfrissend, rokerige contouren, vlezig, zwarte peperkorrels, en pas daarna komen de blauwe en vooral zwartbessige fruittonen naar voren. In de mond stevig, vlezig, rijk extract dat nog licht hoekig overkomt; de enorme tanninemassa’s verhinderen de gewoonlijk te verwachten Margaux-finesse en geven de wijn een affiniteit die eerder aan een St. Estèphe doet denken. De kracht en het potentieel zijn enorm, maar men moet hopen dat verdere vatrijping en het door het hout verkregen vet meer vulling en charme zullen geven aan deze Premier Grand Cru met zijn eerder rustieke contouren. Zeker geen jeugdige verleider en misschien een Château Margaux dat deels tannineconfiguraties zal hebben zoals 1981, 1986 en 1988. Misschien is het juist de te intense concentratie die de echte grootsheid van deze wijn verhindert. Op zichzelf beschouwd doen de tannines oudewijnfreaks denken aan 1928, 1945 en 1961. Nu moet deze Margaux in de komende tien, wellicht pas twintig jaar bewijzen dat hij deze tannines verteert, resp. integreert, en of hij werkelijk tot de grootste Médocs van de jaargang 2003 kan behoren. Andere concurrenten zoals Giscours en Palmer lijken momenteel boven deze nog twijfelachtige Margaux te staan. Afwachten maar! (18/20 2015 – 2040). In oktober 2004, toen ik met een groep van de Académie du Vin bij Margaux aanklopte, vroeg ik Paul Pontallier mij de 2003 Margaux nogmaals te laten proeven. Zelden had een jonge wijn van een Premier mij zo persoonlijk beziggehouden. Ik proefde hem na de “magere” 2001 en daardoor leek hij nog geconcentreerder. Heet bouquet met geur van krenten, veel teeraccenten (bijna asfaltcontouren…), droog en waanzinnig geconcentreerd. In de mond robuust, korrelig, intense, ja zelfs dominante tanninecontour, massieve lichaamsbouw, want hier komen naast de tannines ook nog pakkende spieren in het spel. Het potentieel is aanzienlijk hoger dan zijn klasse. (18/20). Nog 5 maanden tot botteling. Lichter wordend granaat met robijnrode rand. Een gek, delicaat bouquet met veel gedroogd fruit, rumtopf, sultana’s en vanillezoetheid, Parisette-broodkorsttoon en vers gekookte pruimenjam; ondanks de zware zoetheid oogt de wijn fris en bijna speels in de neus. In de mond aan de buitenkant vol, romig en weelderig, daaronder goed ondersteunende spieren die eerder van de tannines dan van de zuren komen; gedroogde bananen, exotisch hout; in de finale dan een zekere tannine-overschot in verhouding tot het eigen wijnvet. Een onmiskenbaar erotische wijn met veel zoetheidspotentieel, die qua tannines op de ’61 en qua fruitdruk op de ’59 lijkt. Pas over 10 jaar zal men precies weten in welke richting deze krachtige Margaux gaat. 06: Gek, heet bouquet, veel gedroogd fruit, eerste kruidige tonen; ondanks de enorme hitte in het druivenmateriaal blijft de wijn op de een of andere manier rood-bessig, zeer gelaagd met een vleugje droogte. In de mond als een Richebourg en Chambertin tegelijk, veel stevige tannines die een zekere hardheid tonen, vandaar ook een samentrekkende textuur; veel adstringentie, geconcentreerd en tegelijkertijd peperige, pikante zuren, nog onstuimig en jong. Toch wijzen de tannines een veel positievere weg dan ik aanvankelijk dacht. Geduld is hier de beste manier om deze wijn in volle grootsheid te beleven. (19/20). 08: Lichter wordend paars‑robijn. Open bouquet, gekookte pruimen, glutamaattonen, oogt erotisch zoet met hete vrucht. In de mond van binnen een waanzinnige concentratie, van buiten momenteel omhuld door een vrij zachte schil; in de nasmaak voel je echter de grijpende, nog zeer veeleisende tannines, jasmijnthee en krenten in de finale. Het potentieel (19/20) is hoger in te schatten dan het actuele genot. (18/20). Potentieelbeoordeling ligt op 19/20. 09: Na bijna 100 Toscaanse wijnen in 5 dagen haalde Henri Prosperi www.ristorantehenri.com in Viareggio deze wijn uit zijn privékelder en schonk hem blind. Het was Bordeaux! Het was als thuiskomen! Het was gewoon te gek. Zacht en rondt al behoorlijk goed af, wat ook aan de jaargang 2003 kan liggen. (19/20). 15: Uiterst jeugdige kleur, veel paars met violette glans. Terwijl Haut-Brion en Mouton duidelijk het warme jaar aangaven, staat het bouquet van de Margaux vol met vers geplukte bessen, cassis, frambozen en wilde kersen. De neus toont dus een dramatische fruitconcentratie. Het gaat verder in de mond met een even dramatisch geconcentreerd, extreem stoffig extract; de massieve maar fijne tannines vormen een koninklijke adstringentie en de wijn eindigt zoals hij begon, als bijna over‑fruitig. Hier vindt men heel duidelijke parallellen met zijn eigen 1983. En die staat op 20 punten. En deze Margaux 2003 zal zeer waarschijnlijk ook daarheen evolueren. (19/20). 16: Diep paars, dichte kern, aan de rand slechts weinig lichter. Krachtige neus, vlezige sporen (glutamaat), wijzend op wilde Cabernet, drop. Na een paar minuten steeds mineraliger. In de mond dik, rijk, haast bombastisch, veel zoetheid en komt over als een bijna wijnachtige Margaux-likeur; in de finale gedroogde vijgen en met een vleugje Vintage Port. Hij bevindt zich smaakmatig ver buiten de Bordeaux-klassiek. (19/20). 21: Diep, ondoordringbaar paars. Begint met een geniale fruitreeks; gekonfijte frambozen, grenadine, cassisgelei, was, vanille, witte rook, precies, vol en momenteel relatief communicatief. In de mond oogt hij aanzienlijk zoeter dan in de neus en toont, naast zijn kracht, ook een zekere Pinot‑affiniteit, of spoorelementen die in een wijn uit Priorat te vinden zijn. Het extract oogt snoeperig, maar ook al behoorlijk charmant. Een atypische Château Margaux – door het hete jaar – waaraan je best een zekere snuf erotiek kunt toedichten. Ik zou hem ook een “softdrug” noemen. (19/20).

Dichte, massieve, complexe neus met donkere bessen, moerbeien, tonijn-parisette, tijm. Geroosterde tonen, subtiel cassis. Massieve, dichte, krachtige smaak met dichte structuur, goed fruit, veel fijne tannines en geconcentreerde aromatiek. Geconcentreerde, krachtige, eindeloze afdronk. 19/20 2015 - 2040

Op een prachtig drinkmoment: kruidig, licht, etherisch, rode kers, sigarenkist, blond tabak, heldere kruidigheid bij het openen en meer tannine dan ik misschien had verwacht van een 2003 die zijn 20-jaars mijlpaal nadert. De afgelopen maanden hebben verschillende geclassificeerde 2003’s uit de Médoc me verrast, en opnieuw zien we hier dat de ligging langs de rivier de Garonne, met zijn verkoelende briesjes, een gelukkige plek was tijdens de meedogenloze zomer. Een van de wijnen van het jaar, die nog steeds levert. Paul Pontallier, directeur.

Een blend van 83% Cabernet Sauvignon, 12% Merlot, 3% Cabernet Franc en 2% Petit Verdot: de 2003 Chateau Margaux heeft een diepe granaatrode kleur met een vleugje baksteen. Hij springt het glas uit met verrassend levendige tonen van zwartebessengelei, gebakken pruimen en steranijs, gevolgd door een onderstroom van Sichuanpeper, kirsch, ongerookte sigaren, ceder, gedroogde rozen en bosgrond. Het medium-body palet is volledig gevuld met rijpe, expressieve zwarte vruchten en geparfumeerde florale en exotische kruidlagen, omlijst door zeer stevige, robuuste tannines en volop frisheid, met een lange, aardse afdronk. "In 2003 waren we geneigd te corrigeren, maar dat hebben we niet gedaan," aldus huidig algemeen directeur Philippe Bascaules, die in 2003 samenwerkte met de inmiddels overleden algemeen directeur Paul Pontallier. "Ik denk dat het beter is de natuur niet te helpen, maar haar haar gang te laten gaan." Deze 2003 is nu heerlijk, en heeft genoeg ruggengraat om nog 20+ jaar te rijpen.

Een wonder van finesse, delicaat in zijn densiteit, met tannines die subliem zijn versmolten maar zeker nog ver van hun hoogtepunt, en een verbluffende lengte. Een wijn voor estheten.

Logo op de kurk: A in een cirkel (Amorim) Foute fles Donkere, intense kleur met lichte evolutie. Zeer aromatische neus, verfijnd, fruitig, subtiel en licht rokerig. Delicate aanzet en bijna weggevallen, de wijn smelt op het gehemelte met een zeer aangenaam gevoel van precisie. Dan verschijnt plots in de afdronk een overmatige houttoets, een onverwachte hardheid die niet bij deze cru past. Typisch gedrag van een foute, niet-representatieve fles. Gezien de prikkels van de voorgaande wijnen was de verleiding groot te denken dat het om Sassicaia ging.

Het kan afkomstig zijn uit de uitzonderlijke jaargang 2003, maar Château Margaux blijft trouw aan zijn stijl. Bovenal is het een verfijnde, elegante wijn met complexe lagen aan smaken. En ja, de hete zomer is aanwezig: dichte, droge tannines die op de een of andere manier door de wijn lijken te zweven in plaats van zwaar in het midden te blijven hangen. Zuur en frisheid komen in de afdronk, waardoor de wijn een heerlijke lift krijgt. Geïmporteerd door Diageo Chateau & Estates.