M. Chapoutier : Le Méal 2020

Dit relatief warme terroir met vroege rijping heeft een volle wijn opgeleverd met een bijna vla-achtige zijdezachte textuur. Tonen van geroosterd graan, citroenvla, verbrijzelde steen, peer en meloen versmelten moeiteloos in de neus van Chapoutier’s 2020 Ermitage le Méal Blanc. De lange, levendige afdronk wordt gekenmerkt door een lichte hint van bitterheid die bij deze parcellaire van tijd tot tijd lijkt op te treden.

Een hemelse, verbluffende witte, met alle elementen in perfecte, heerlijke harmonie. Met een weelderige kern van gele appel, gegrilde ananas, gedroogde citroenschil en kamille, ruim ondersteund door goed geïntegreerde witte-theetannines en een elegante, licht bittere zuurgraad. Doorboord met elementen van citroenmeringuetaart en rook voelt hij nooit zwaar aan — hij strekt zich gewoon prachtig lang uit. Nu drinken tot 2035. 567 kisten gemaakt, 25 kisten geïmporteerd.

Amandel, kweepeer en een vleugje rabarber in dit vroege stadium; de rijpheid is merkbaar, maar in 2020 is het niet exotisch fruitig. De zijdezachtheid en het glycerol op het gehemelte zijn duidelijk aanwezig; dit monster toont royaal eikenhout, wat lucifer- en cashewtonen aan de afdronk geeft. Een elegante jaargang van Le Méal. Goed in balans, verre van massief, niet zo krachtig of geconcentreerd als de laatste jaargangen; dit zal jong goed drinkbaar zijn en op middellange termijn rijpen. Geen Méal met een enorm lange levensduur, vermoed ik, maar desalniettemin verrukkelijk. Het alcoholgehalte is genereus, maar niet onevenwichtig.

Als u van wijnen met exotische fruitaroma’s houdt, is dit een prachtig exotische witte Hermitage die geenszins te rijk is en al helemaal niet zwaar. Ondanks al zijn kracht en rijpheid heeft hij van begin tot eind een levendig sinaasappelaccent. Pure Marsanne, aangeplant op een zeer steile zuidhelling met oude Rhône-kiezelgronden en een toplaag van löss. Van biodynamisch geteelde druiven met Demeter-certificering. Nu drinken of bewaren.

Ik was onder de indruk van de 2020 Ermitage Le Méal Blanc, zeker de beste jaargang van deze cuvée die ik geproefd heb. Afkomstig van de puur op het zuiden gerichte Méal lieu-dit (het warmste terroir op Hermitage) en gevinifieerd en opgevoed voor 70% in demi-muids (10% nieuw) en 30% in roestvrij staal. Hemelse tonen van witte bessen, poederige steen, selderijzaad, kamperfoelie en geroosterde amandelen bepalen de neus; in de mond is hij vol en geconcentreerd, met die zeldzame mix van rijkdom en frisheid. Beter wordt Hermitage Blanc niet. Ik hou hier nu al van, maar een tot twee jaar flesrijping zal zeker baten; hij drinkt uitstekend gedurende 3–5 jaar en daarna is het waarschijnlijk het beste om te wachten tot een stevige 15 jaar na de oogst.