Château Ducru-Beaucaillou 1990

De 1990 is een donker robijnrode wijn met een direct bouquet van eik, mineralen en cassis, aantrekkelijke rijpheid, stevige tannines, uitstekende concentratie en dichtheid, en een krachtige, tanninerijke, lange afdronk. Hij is zeer gesloten en vergt veel geduld. Verwachte rijpheid: 1999–2015. Laatst geproefd, 05/93. OPMERKING: Bij enkele flessen van de 1990 Ducru is een geur van karton waargenomen, vermengd met de rijke minerale tonen en cassisaroma’s van de wijn. Andere flessen waren volledig schoon.

Een aangename rode wijn maar licht papierachtig, met minerale, bessen- en kartonaroma’s. Medium body, met zijdezachte tannines en een medium, papierachtige afdronk. — Bordeaux-retrospectief 1990. Nu drinken. 17.000 kisten gemaakt.

De 2012 Ducru-Beaucaillou geurt naar Cabernet-Sauvignon met drop, pruim, zwarte bes en daarnaast animale en aardse tonen. In de mond is hij medium van body met harde tannines en pittige zuren. Ik denk dat opslagproblemen een deel van de productie hebben aangetast.

Niet gekurkt, maar wel afwijkend. De wijn was in het beste geval zowel vlak als gesloten, met hints van cassis, tabak en aarde. Er gebeurde niet veel, en het weinige dat er was, was het niet echt waard om naar op zoek te gaan. Deze wijn is geproduceerd in een periode waarin er besmetting was in hun opslaghuizen. Ik zou deze wijn niet kopen.

Lichter wordend wijnrood. Open, onzuiver bouquet: bouillonpasta, kurk, dierlijke toets, licht jodiumachtig. In de mond metallisch, vrij harde tannines, tomaten uit blik, geen plezier.

91: Vatmonster (17/20): fijne nuances in de neus, floraal, bijna aan een Margaux herinnerend. Zachte smaak, fijne tannines, veenbessen. Het lijkt mij dat het het mogelijke potentieel van 90 punten niet volledig heeft benut. Een verfijnde maar lichte wijn. Bij aankomst schrok ik, omdat de eigenzinnige neus een lichte onzuiverheid vertoonde. Voorzichtig noteerde ik; een onstuimige wijn die in zijn jeugd lastig in te schatten is. De rijkdom aan tannines geeft echter duidelijk aan dat hier vóór de eeuwwisseling niets te verwachten valt. Vervolgens kwam de ontnuchtering, een paar dagen voor de genoemde eeuwwisseling in december, in het Arlberg Hospiz. In de blindproef zakte de wijn volledig door het ijs. Dit kelderprobleem lijkt zich met verdere flesrijping zelfs nog te hebben verergerd. In elk geval zou ik iedereen aanraden om de Ducru 1990 volledig links te laten liggen. En wie hem al in de kelder heeft, kan alleen op betere tijden hopen. Aantekeningen van de Arlberg-blindproeverij: dof, kelderachtig bouquet, gedroogd fruit en eerste oxidatietonen. In de mond kurkachtige tonen, daarna vette textuur, droge, leerachtige tannines, ruwe body, totaal gebrek aan harmonie. Er is slechts een heel klein sprankje hoop dat deze wijn ooit plezier zal geven. Als hij qua potentieel standhoudt, zal dat op z’n vroegst over een jaar of tien zijn. 00: Oplichtend robijnrood. Open, onzuiver bouquet, bouillonpasta, kurkachtig, animale, licht jodiumachtig. In de mond metallisch, relatief harde tannines, tomaten uit blik, echt geen plezier (14/20). 02: Inmiddels vaak opnieuw geproefd. Jammer genoeg zijn bijna alle flessen, op heel weinig uitzonderingen na, stinkend. Maar voor één keer bevestigt de regel de uitzondering. (14/20). 09: Zwart fruit, rook, tamelijk diep. In de mond zwarte paddenstoelen, petroleumtonen, een zekere onzuiverheid maar voor een ’90 nog opvallend veel potentieel. Door de doffe ondertoon minstens een dag vooraf karafferen. Dan kan hij best wat plezier geven. (14/20). 13: Nog steeds muf en dof.

Middel­baksteen van kleur, levert de 1990 Ducru-Beaucaillou tonen van zweterig leer, jodium en sigarenkist, met daaronder een kern van kirsch, Chinese five spice, pruimenconfit en gevallen bladeren. Het lichte tot mediumvolle palet is gracieus en satijnzacht, met delicate exotische specerijen en smaken van gedroogde rode bessen, en eindigt lang en geurig. Lezers moeten erop letten dat dit jaargang viel in een inconsistente periode bij Ducru-Beaucaillou. De kelder is waarschijnlijk getroffen door TCA of een TCA-achtige besmetting, en het lijkt erop dat sommige flessen tussen 1986 en 1994 zijn beïnvloed. In 1995 had het château een volledig nieuwe cuverie/kelder en het probleem verdween. Daarom kan er flesvariatie zijn bij deze jaargang. Deze fles was echter onberispelijk en kwam rechtstreeks van het château.

De wijn heeft een neus van rijp fruit, vaak met een zweem van champignon. In de mond is hij zacht en fruitig, maar met een gemiddelde body en lengte. Deze wijn had al gedronken moeten worden.

De wijn is geconcentreerd, maar mist schittering en precisie. Een flesprobleem?