Château Ducru-Beaucaillou 1988

De 1988 Ducru is een wijn met een medium body, zonder de diepe concentratie en pure fruitintensiteit van de 1989. Met hoge tannines en goede rijpheid, en een algemene indruk van compactheid en stevigheid, doet hij denken aan de stijl van de beste Médocs uit 1966. Verwachte rijpheid: nu. Laatst geproefd 01/93

Toont een uitstekende structuur en definitie. Nieuw eiken komt naar voren in de aroma’s van koffie en pruim, en het gehemelte is stevig en geconcentreerd, met heerlijke bramenaroma’s. Bewaren tot 2000 zodat het kan verzachten en openbloeien. --Ducru-Beaucaillou vertical.

Ik heb deze jaargang meerdere keren kunnen proeven en telkens had ik het gevoel dat er iets niet klopt, hetzij door gebrek aan rijpheid, hetzij door een vleugje TCA. Er zijn aardse tonen, evenals wat groene paprika, kruiden en eik. Hij is middelzwaar, maar de tannines blijven stevig en de afdronk is vrij kort.

De 1988 Ducru-Beaucaillou, een laat geoogst jaar (30 september tot 12 oktober), oogt wat braaf in de neus. Zwart fruit, toetsen van lavendel, maar er lijkt weinig energie of spanning te zijn. Het gehemelte is beter, met zwarte kersen en braamstruik-achtige tonen, maar er is een groenkruidigheid die hier storender is dan bij de fles die ik drie jaar eerder op het domein proefde, wat suggereert dat de flessen spoedig gedronken zouden moeten worden. Geproefd tijdens de Ducru Beaucaillou-verticale in het château.

Medium body, volledig op dronk, met tonen van cassis, cranberry, aarde, tabak, ceder en bosbodem. Er is een vleugje rusticiteit in de tannines en wat groene tonen in de afdronk op rood fruit die old-school proevers zullen aanspreken. Geslaagd voor het oogstjaar, neigt de stijl licht naar de klassieke, strenge kant. Er is geen reden om dit nog langer te laten rijpen.

91: Arrivage (18/20): Eerst stoffig, strak, koude rook, veel cederhout. Rijk aan extract, truffel en bosbessen. Enorm veel tannine. Een ijsberg die op dit moment slechts een vijfde van zijn enorme potentieel laat zien. Over twintig jaar zet hij iedereen in de schaduw. Bij de Arrivage openden we een tweede fles omdat alle deelnemers klaagden over kurksmaak. Je hebt meerdere jaren proefervaring nodig om zo’n grote wijn correct te beoordelen en te herkennen. Het meest erger ik me aan precies die proevers die deze wijnen veroordelen, maar eigenlijk verlangen naar de goede oude tijd. Ik wens mezelf en andere wijnprofessionals toe dat Jean-Eugène Borie nog vele jaren leeft. Zijn paradepaardjes Ducru, Grand-Puy-Lacoste en Haut-Batailley zijn geen wijnen die vandaag een blinde proeverij kunnen winnen, maar misschien wel wanneer de moderne oenologensappen allang het loodje hebben gelegd! Misschien staat hier op een dag zelfs 19/20 als eindscore? 99: Nog steeds zeer jong, maar toont veel kracht en zal ooit sterk lijken op de geniale ’78 (18/20). 04: We moesten een goed uur wachten voordat de wijn min of meer drinkklaar was. Het beste is nog even wachten of bijna twee uur karafferen. Nog steeds een grote klassieker (18/20). We wilden een magnum drinken. Dat wilden we! Maar de wijn was zo ongelooflijk gesloten dat ik besloot de oefening af te breken en een andere wijn te ontkurken. Ik zette de halfgevulde magnum in de kelder en volgde de wijn over meerdere dagen. Vier dagen later ging hij pas open en was hij nog steeds licht groen. Dat wil zeggen: nog vele jaren wachten als je hem echt op het juiste moment wilt treffen. Of — een dag karafferen. (18/20). 08: Blind geproefd: papierachtig bouquet, ruikt op de een of andere manier naar karton, daarachter een droge vrucht en ook bloemige tonen. In de mond wat melig, middelrijpe tannines, metalen nasmaak, geen plezier. In die zin een “klassieke Ducru” van toen. Begon met teleurstellende 15/20 en trok daarna wat bij. Er zouden echter flesvariaties zijn. Na een uur kreeg deze fles teleurstellende 16/20. De beste beoordelingen: 08: Een fles thuis vier uur gekaraffeerd. Jong, krachtig met veel diepgang. Een echte klassieker die je nog meer dan 10 jaar kunt genieten. Maar graag lang karafferen! (18/20). 09: Moeilijk bouquet, gedomineerd door vrij doffe tonen, daarachter merk je de diepte en de Bordeaux-klassiek. Vlezige smaak, de tannines nog wat korrelig, wint aan kracht. Jammer genoeg draagt de opvoeding altijd een zekere onzuiverheid in zich. Potentieel 18/20, plezier: 16/20. 12: Lang gekaraffeerd. Hij is op de een of andere manier slanker geworden en koeler, respectievelijk neigt licht naar groen. Mooie diepte, kruidige potloodslikaroma, een vleugje geraniol. Fijn met heel subtiele capsuleachtige tonen. (17/20). 18: Magnum. De kleur toont weinig diepte, loopt tot aan de rand en oogt verrassend jeugdig. De neus is eigenzinnig: enerzijds wat groene Cabernets, anderzijds geeft hij lactische contouren. Rode damascenepruimen tonen nog steeds een verrassend fruit. Gelaagd en fijn in de aanzet. Prachtige mondflow, dansend, harmonieus. Bij het slurpen komt er een uiterst delicaat parfum vrij. De berusting van Saint-Julien. Toentertijd was Ducru in kleine en, zoals hier, middelgrote jaren bijzonder sterk. Een droommagnum met 18/20. 18: Helaas een doffe, onzuivere fles in Remshalden. 21: Nog steeds zeer donker, wat flets in het midden, bijna geen rijpingstonen. Het bouquet begint moeilijk. Werkt reductief, koppig, toont groentetonen, natte selderijschors, groene peper, glimp van geraniol. Met lucht laat hij wat positievere kanten zien. In de mond vlezig, barok, nog steeds hard aanvoelend. Qua karakter doet hij meer denken aan een potige Saint-Estèphe dan aan een Saint-Julien. Er zijn flesvariaties. Met passend eten en lang karafferen is hij oké. (17/20).

Middel- tot diep baksteenrood van kleur, onthult de delicate neus van de 1988 Ducru-Beaucaillou tonen van zwarte truffel, vochtige aarde, teer en gedroogde Provençaalse kruiden, gevolgd door golven van lederen sofa, stoffige aarde en gedroogde vijgen, plus een medicinaal vleugje. Het lichte smaakprofiel is verfrissend en zacht, met subtiele smaken van volledig gerijpte fruitcake en exotische specerijen, eindigend wat rustiek. Het is nu nog steeds een heerlijk glas, maar het moet wel snel worden opgedronken. Lezers moeten erop letten dat dit millésime in een inconsistente periode bij Ducru-Beaucaillou viel. De kelder is waarschijnlijk slachtoffer geworden van TCA of een TCA‑achtige besmetting, en het lijkt erop dat sommige flessen tussen 1986 en 1994 zijn getroffen. In 1995 had het château een geheel nieuwe cuverie/kelder en hield het probleem op. Daarom kan er bij deze jaargang sprake zijn van flesvariatie. Deze fles was echter onberispelijk en kwam rechtstreeks van het château.

Zeer donkere rode kleur. Zeer mooi. Intens. Gemarmerd, levendig, kristalhelder. Neus van middelhoge intensiteit. Gesloten. Geroosterde amandeltoets. Fijn. Complex. Gesloten. Met walsen intenser. Dropachtig. Floraal met een vleugje blond tabak. Linde. Complex. Strakke, soepele aanzet die zich ontwikkelt op een volle structuur met een zeer verfijnd mondgevoel. Zeer langzame, sappige tannine-ontwikkeling, met florale, droperige en complexe smaken naar een krachtige finale met uitgesproken cassissmaak, met licht chocoladeachtige bijdragen van het hout. Fijne tannines. Doet watertanden. Rassige persistentie op een edel raamwerk. Veel reserve en klasse.

60% Cabernet Sauvignon, 25% Merlot, 15% Cabernet Franc, 5% Petit Verdot