Château Cos d'Estournel 1986

VINUM 6/1987 - De primeurnotities over de ’86 Bordeaux zijn niet van mij? Destijds was ik als wijnjournalist nog niet geboren, en misschien had ik niet iedereen de hoogste score gegeven. Deze Cos – ik heb hem de afgelopen 20 jaar meerdere keren geproefd – was lange tijd de meest gesloten en hoekige van allemaal. Dat karakter heeft hij tot op heden niet afgelegd. De tannines van het door het domein ingezonden monster evenaren qua intensiteit die van Latour, ook al zijn ze een fractie minder breed, maar wel wat pittiger en langer. De neus is die van een Saint-Estèphe uit die tijd, aanvankelijk licht dierlijk, daarna balsamico, met tonen van tabak en cassis. Ik zou de wijn gerust nog tien jaar verder laten rijpen. Ook al is men ver verwijderd van de hedendaagse precisie en maakt hij met kracht en karakter goed wat hij aan elegantie mist: een grote wijn.

7 keer geproefd sinds botteling, met consistente proefnotities De 1986 is een sterk geëxtraheerde wijn, met een zwart/robijnrode kleur en volop getoaste, rokerige tonen in de neus die doen denken aan rijpe pruimen en drop. Hij ontwikkelt zich in glaciaal tempo en toont massieve, rijpe, extreem geconcentreerde smaken met indrukwekkende diepte en rijkdom. Hij bezit meer kracht, gewicht en tannine dan de weelderigere en momenteel charmantere 1985. Verwachte rijpheid: 1996-2010.

Geen proefnotitie beschikbaar

Diepe, levendige kleur, met in de neus volop kruidendoos en mineraliteit. Natuurlijk stond de 86 bekend om zijn kracht en tanninestructuur, en deze is nog steeds gespierd en hoekig, maar de tannines beginnen te wijken en zachter te worden. Zeer frisse zuren en klassiek zoet cassisfruit met tonen van mineralen, kreupelhout en tabak. Zeer puur en lang. Indrukwekkend: de wijn was twee uur eerder gedecanteerd en bleef zich in het glas nog meer dan een uur later ontwikkelen. Geproefd tijdens Decanter Fine Wine Encounter 2015

De 1986 Cos d’Estournel herhaalt de prestatie van mijn 30-jaar-later proeverij van enkele maanden geleden. De neus is verleidelijk, met munt en jeneverbes die meteen de zintuigen prikkelen, later gevolgd door drop en grafiet. In de mond is de entree ingetogen, maar vervolgens bouwt de wijn zich op met prachtige specerijen en met zwarte peper doordrenkt zwart fruit dat de ruggengraat van deze Cos d’Estournel vormt. De afdronk voelt zeker mannelijk en gestructureerd aan en weerspiegelt wellicht eerder het groeiseizoen dan Saint-Estèphe. Toch is hij zeer knap gemaakt en zou hij zich nog een decennium lang mooi moeten laten drinken. Geproefd tijdens de verticale proeverij van Cos d’Estournel op het domein.

Zoals veel Bordeauxwijnen uit 1986 is dit een harde, strenge stijl wijn waar sommigen van houden, terwijl anderen hem moeilijk te waarderen vinden. En natuurlijk zijn er ook proevers die erkennen dat dit niet hun stijl is, maar dat de wijn wel over een overvloed aan fruit beschikt. Reken mij tot groep drie. Heeft hij genoeg fruit om de tannines te overleven vóór volledige rijpheid? Daarvoor zijn nog minstens 10–20 jaar nodig. De wijn biedt een massale concentratie van rijp fruit. Maar het ontbreekt hem aan elegantie en charme. Het is een beest. Voor mij, hoewel ik de diepte van de smaak herken, was het uiteindelijk niet erg plezierig om te drinken.

Diep purper, nog steeds robijn, maar met een rijpende rand. Champignonachtig bouquet, sojasaus, Maggi-tonen, koude as. Rijpe maar koele indruk in de mond, tanninerijk extract, zanderige tonen, wat ruw; eerder een krachtige wijn voor bij een maaltijd. Eerder, met iets meer fruit, was hij beter. Hoewel er nog tannine aanwezig is, liever nu drinken.

De Cos 1986 was een van de grootste oogsten die dit Château ooit heeft gekend. Bijna 40.000 kisten (een half miljoen flessen) lagen na het bottelen klaar voor verkoop. Een normale oogst van recentere jaargangen telt ongeveer 25.000 kisten! Ondanks het productieniveau een groot wijnjaar voor het Château, al straalt het niet bijzonder veel charme uit. Een keer of twintig geproefd; consistente notities met een indrukwekkende reductieve fase tussen 1989 en 1997. 98: Hij werd ons blind geschonken tijdens een prachtige wijnavond bij de familie Pulver in Hondrich. Voor mij was één ding duidelijk: Bordeaux! Mijn tafelburen zochten de orale waarheid eerder in Toscane. Toen werd ik ook onzeker. Een zeer goede Vino da Tavola à la Fontalloro zou het eigenlijk ook kunnen zijn. Fout! Het was de ’86 Cos: een markante, nog altijd zeer tanninerijke St. Estèphe. Alleen al als ik mijn oude aantekeningen bekijk, heb ik hem herhaaldelijk (net als de ’85 Cos) Toscaanse Vino da Tavola‑allures toegedicht. Dus eigenlijk had iedereen gelijk. Twee uur decanteren. 03: Tijdens de Cos‑avond in Hotel Astoria, Luzern, presenteerde hij zich prachtig en won nog bij in het glas; met andere woorden: decanteren aanbevolen! 18/20. 2006: Beleefd met een groot vraagteken. Onderaan nog krachtig, bovenaan geoxideerd met Maggi‑tonen en eekhoorntjesbroodpoeder. Zijn er betere flessen? Waarschijnlijk wel. Deze: 15/20 (voorbij). Een iets betere fles uit mijn kelder op de Wine Börse Gala: diep purper, nog steeds robijn, maar wel met een rijpende rand. Champignonachtig bouquet, sojasaus, Maggi‑noten, koude as. Rijpe maar koel overkomende smaak, tannine‑extract, zanderige tonen, wat schurend; eerder geschikt als krachtige eetwijn. Lekte eerder met wat meer fruit meer plezier. Hoewel er nog tannines zijn, misschien nu toch beter opdrinken. 08: Een magnum in Nederland haalde het (niet) meer. De tannines worden langzaam bros en de wijn verliest aroma’s ten gunste van humustonen. 08: Een normale fles uit mijn kelder, twee uur gedecanteerd. Als alle flessen zo waren, zaten we weer op 18/20. Maar dat komt nog zelden voor. 09: De tannines blijven staan en de wijn ontwikkelt zich verder en verliest aan vlees. (17/20). 15: Halve fles. Van de drie geproefde 1986’ers had hij de lichtste kleur, en die was dan ook overeenkomstig rijp. De neus was meteen open en liet zelfs een zweem van oxidatie zien in de vorm van donker champignonpoeder en lavas. In de mond vrij fijn voor een 1986, wat wil zeggen dat hij onvoldoende concentratie of niet genoeg tannines had om door de jaren heen stabiel te blijven. Ditzelfde effect heeft helaas inmiddels ook de normale flessen bereikt. P.S. Dit was de grootste oogst van Cos! 16/20 voor deze halve fles. 16: Middelkleurig, veel donkere reflecties. Steengruis in de eerste neus, daarna een fijne oxidatiesluier, exotische houttoetsen; niet alleen is de primaire aromatiek weg, er tekent zich ook een zekere oxidatiesluier af. In de mond toont hij nog restanten tannine, maar de textuur is bros en rafelt langzaam maar zeker volledig uit. Deze fles: 15/20. 19: Een zeer goede fles uit de kelder van Paolo Cattaneo met een zeker renaissance‑factor. In het begin 17/20. Na langere luchtinwerking: 16/20. 19: De kleur toont een rijpend rood. Van binnen oogt hij nog best stevig. De neus toont duidelijke rijpheid, zo niet al nuances van oxidatie. Tweede benadering: cederhout, lichte tabak, Malaga‑rozijnen en koude thee. Er loopt een verzoenende zoetheid onderdoor. In de mond wordt hij door de zuurgraad gedragen en oogt hij wat ascetisch door de pezigheid. De zeer hoge opbrengst (het was een van de grootste oogsten in de geschiedenis van Cos) eist zijn leeftijds‑tol. Ik zou hem nu alleen nog ontkurken bij sauzen‑gerechten. Het was echter een zeer goede fles. Ik heb hem al veel vermoeider in het glas gehad. (17/20).

Kruidige, diepe, dichte neus, bramen, drop, vuursteen, krenten, rook. Krachtige, aromatische, geconcentreerde smaak met een fijn burgerlijke structuur, fijnkorrelige tannines, krachtige donkere aromatiek, lange, subtiel droge afdronk. 18/20 drinken

Donkere kleur, goede intensiteit, ontwikkeld. Neus van middelmatige intensiteit, eerst vlezig, daarna complexer bij walsen. Mond is zacht, fluwelig, aangenaam, maar wat slank. Genot dankzij de mooie versmelting.