Château Léoville Las Cases 1982

Een levendige, stijlvolle, zijdezachte wijn. Inkt‑robijnrode kleur. Aroma’s van zwarte kers, mineralen en natte aarde. Medium body, met zeer zijdezachte tannines en een lange, ultrafijne afdronk. Altijd al uitstekend geweest. — 1982 Bordeaux horizontaal.

Prachtig geurige neus, gedroogde bloemen en ceder, ijzer en gezouten-gekarameliseerde kersen: sierlijk en ingetogen. Verfijnd gehemelte, slank maar dicht, met genereuze en imposante tannines, en toch rond en toegankelijk. Echt charmant, met onderliggende drive, gepresenteerd op een compleet en harmonieus wijze; gepolijst en precies, met bakken energie. Een verbluffende wijn en zo gemakkelijk te drinken, vol kersen en rood fruit, met hartige toetsen van sigarenrook en leer die een hint van rijpheid geven, zonder ook maar te verraden dat hij meer dan 40 jaar oud is. Gewoon geweldig. Winemaker was Bruno Rolland, die het overnam van zijn vader, zijn grootvader en oudoom. 5% Petit Verdot maakt de blend compleet.

Een Parker met 100 punten. Een echt behoorlijk rijke neus. Prachtig gelaagd en in balans, met de tannines – eindelijk! – duidelijk op de terugtocht. De beste fles van deze wijn die ik ben tegengekomen. Droge, maar niet overdreven uitdrogende afdronk. Even dacht ik dat ik een kist van deze jaargang had weggelegd, maar het blijkt de 1983 te zijn. (JR)

De 1982 Léoville Las-Cases werd destijds uitgebreid bejubeld; perfecte scores waren heel gebruikelijk. Door de jaren heen heb ik hem echter nogal nors gevonden, en hij is overtroffen door de ’86. Hij heeft een intrigerend bouquet dat tijd nodig heeft om samen te vallen, met geuren van braam, leer, humus en een lichte toets van zoethout. In de mond is hij medium-bodied met stevige grip, qua structuur zeer indrukwekkend, met net wat meer frisheid dan de fles van drie jaar eerder en iets meer openheid en expressie. Toch wordt hij overklast door zowel Gruaud Larose als Léoville Poyferré. Blind geproefd tijdens het 1982-diner bij Cornus in Londen.

Het heeft decennia geduurd voordat hij op dronk kwam, maar vandaag is de wijn een plezier en een sensatie om te proeven. Elegant, klassiek, vol, levendig en geconcentreerd toont de wijn met minimale aansporing zijn nuances van zwarte bessen, bosgrond, cederhout, potloodslijpsel en specerijen. Lang en intens, met lift en vulling op het gehemelte; wat lucht vóór het serveren helpt. Drinken 2022–2040.

Geproefd op het domaine is de 1982 Leoville Las Cases vrijwel pure perfectie en hoewel zeker op dronk, heeft hij nog volop leven voor zich. Opwindende tonen van zwarte bessen, kirsch, tabaksblad, cederhout, menthol en exotische specerijen komen naar voren uit deze naadloze, krachtige en toch magisch elegante Leoville Las Cases. In het glas opent hij met een rokerig, uniek karakter; het is een ongelooflijke wijn uit dit terroir, met een bijna Latour-like vorstelijke allure. Hij zal naar verwachting nog 10–15 jaar geweldig drinken en, daar ben ik zeker van, nog langer meegaan.

Zachte baksteenrand aan de glasrand, rozenblaadjes en kampvuurrrook in de eerste neus. Elegantie in optima forma; de tannines zijn bijzonder fijn en het geheel is zo fris dat het glas zelf verklaart waarom St Julien wereldwijd geliefd is. Las Cases kan jong bijna Pauillac-achtig zijn, maar naarmate hij ouder wordt herpakt hij zijn St Julien-karakter en toont hij hier vers omgewoelde aarde, leem, truffel. Duidelijk op zijn drinkplateau, het soort wijn dat de komende twee decennia of langer stil en onopvallend zal presteren. Goud, zonder twijfel. Een lichte bezinkselafzetting, dus ik raad aan te karafferen; in de eerste uren na het openen zou ik hem gewoon laten staan. 50% nieuw eiken. Michel Delon, eigenaar.