Château d'Yquem 1970

Iets minder ontwikkeld dan de 1971 en voor mij altijd net iets minder interessant en complex, is de Yquem 1970 een Yquem op grote schaal: rijk, vol van body, vrij alcoholisch, met uitgesproken smaakdiepgang en een frisse zuurgraad. In tegenstelling tot de 1971, die dicht bij zijn optimale rijpheid zit, heeft deze wijn nog een lange weg te gaan en is hij indrukwekkend, maar hij laat zijn volledige potentieel nog niet zien. Verwachte drinkrijpheid: nu–2025. Laatst geproefd: 11/84.

Uit een hoog aangeschreven Yquem-jaargang stelde deze fles teleur. Hij is nu nog streng: tonen van gebakken appel, getoast hout en zeer geroosterd brood, maar mist het spannende fruit dat voor balans zou zorgen. Kan met de jaren verbeteren, maar de afdronk is nu erg hard en zelfs bitter. — Yquem-verticale. Best na 2009.

Rijk en zeer zoet, met meer dan een vleugje sinaasappelschil. (JR)

De Yquem 1970 komt uit een oogstjaar dat overschaduwd werd door de rode wijnen van dat jaar en door het daaropvolgende Sauternes-jaar. Lorenzo Pasquini, die vorig jaar Sandrine Garbay opvolgde als hoofdwijnmaker, vertelde me dat deze wijn 102 g/L restsuiker bevat. Met lichte groenige schakeringen aan de rand biedt deze fles verleidelijk geuren van crème brûlée, sinaasappelschil en mandarijn, met na verloop van tijd een vleugje rozenwater. In de mond is hij bij de aanzet fris, met Sevilla-sinaasappelmarmelade, rooibos en droge honing. Het is geen complexe Yquem, maar wel zeer prijzenswaardig voor het oogstjaar. Ik bewonder hoe hij zich in het glas ontplooit. Flessen kunnen nu en in de komende tien jaar worden geopend. Dit is zonder twijfel de beste fles die ik ben tegengekomen.

Oranje van kleur en met een uitgesproken fruitig karakter, met accenten van karamel, butterscotch, geroosterde noten, abrikozen, honing en gekonfijte citrus, toont de wijn frisheid en energie, maar hij mist de diepgang en het zoetniveau van de beste jaargangen. Dit bevindt zich duidelijk in een vergevorderde, secundaire ontwikkelingsfase.

Goudgeel. Een wat eendimensionale maar aangename neus. Karamel, geroosterde amandelen, rook. De aanzet in de mond is in het begin verrassend droog; ik heb bijna gecontroleerd of het geen Y was. Licht romig karakter. Lichte bitterheid in de finale.

De beste flessen zijn 17/20 punten waard. Maar veel indrukken schommelden tussen 15/20 en 16/20 punten. Uit mijn kelder in 1988: een geurig, evenwichtig bouquet met een toets abrikoos. In de mond vol van stof, met wat tannineresten. Een Sauternes die meer inzet op elegantie en finesse. In 1991 in België gedronken: hij gaf eerder weinig plezier. Ik geloof steeds meer dat bij Yquem 1970 de etiketten met die van Fargues zijn verwisseld. Want Fargues is beduidend beter, terwijl de d’Yquem ’70 steeds droger en stroperiger wordt. Een jaar later: florale neus, pimpernel, krijt; teer en breed uitwaaierend, na 30 minuten komen hars- en dennennoten, lichte karamel, eerder terughoudend, honing. In de mond een fijne capsuletoon die storend werkt; aan de buitenkant smeltend, vanbinnen leerachtig. Werd door het publiek hoger gewaardeerd. Hij mist vooral zoetheid. De krijtachtige tonen nemen steeds meer de overhand; de mond wordt capsulig. Een teleurstellende d’Yquem. Als afsluiter van een uitgebreide ’70-roodwijnproeverij in 1995 deed hij dit verder best geslaagde jaar weinig eer aan. 98: rijpend goudgeel met botrytisglans. Open, confituurachtig bouquet; ondanks de intensiteit eerder simpel. In de mond te weinig zuur, een wat plakkerige vloei, fijne bitterheid in het extract; rijpt te snel om een grote ontwikkeling te kunnen doormaken (17/20). 05: als zoete afsluiting bij een truffeldiner. Peperige neus met een ongekend pittige botrytis; doordat de wijn eronder droog-zoet is, komt het neusbeeld bijna wat scherp over. In de mond toont hij een polariserende zoetheid en zuren: dat maakt hem intens, maar ontneemt ook een beetje harmonie. Aromatisch lijkt hij er nog bij te winnen. 10: ik serveerde deze wijn naast Rieussec en Lafaurie-Peyraguey in het Sempacherhof. Zo kon hij zijn demonstratieve grootsheid, respectievelijk het verschil met de andere Sauternes, indrukwekkend laten zien. Hier is geen haast geboden (18/20). 12: stralend goudgeel, lichter wordende rand. Het bouquet is op de een of andere manier wat houtig; de zoetheid voelt zo droog aan, maar ook verrassend geconcentreerd: gekaramelliseerde sinaasappelschil, gembertonen. In de mond veel mout, het extract licht stroef, oogt wat onaf en toont helaas heel fijne capsuletonen in de finale. De neus is duidelijk beter dan de mond. 1970 was ook geen Sauternesjaar! Of een slechte fles? 21: de donkerste kleur van alle geproefde Sauternes in deze reeks van vier (Climens, La Tour Blanche en Guiraud). Delicaat bouquet: citroenmelisse, oranjebloesem, abrikozencompote, een vleugje bittere sinaasappelmarmelade, gedroogde abrikozen, saffraan, plus duidelijke mout- en karameltonen. Fluweelzachte, volle, bijna opulente mond; het zuur ondersteunt maar net, waardoor deze Yquem in aanpak haast bourgondisch is, met een gebundelde finale. Nu in een prachtige rijpheid en geeft veel plezier op een behoorlijk hoog niveau. Geen echt heel grote Yquem. Maar ik vond hem erg goed, omdat hij boven de concurrentie uitstak. Het belangrijkste: hij kan ook in de komende decennia zorgeloos en zonder stress gedronken worden. Een super fles! (19/20).

Fluweelzacht, dicht, complex en romig bouquet: sinaasappellimonade, gedroogde abrikozen, honing, lindebloesem. Romige, dichte, fluweelzachte, subtiel weelderige smaak met uitgesproken zoetheid, mooi geïntegreerde zuren, een rijke, krachtige aromatiek en een lange, dichte afdronk. 19/20 nu drinken.

De Yquem 1970 heeft 103 gram restsuiker per liter en een middel amberbruine kleur. Krachtige geuren van toffee, praline, gedroogde sinaasappelschil en kaneeltoast springen uit het glas, gevolgd door een prachtig zuivere, fruitige kern van ingemaakte citroenen en grapefruit. In de mond zeer fris en energiek, met levendige lagen citrusfruit en een lange, nootachtige afdronk. Geproefd op het Chateau in april 2023.

De 1970 heeft een Yquem voortgebracht met een grote rijkdom: de wijn is vol, met prachtige saffraanaroma’s. Het geheel is lang, vrij weelderig, flamboyant, met een verbluffende finale. 14,25% en 102 g/l. Zuurtegraad: 4,61 g H2SO4.

Koperkleur. Fruitige, rokerige neus. In de mond fruitig, licht likeurachtig, daarna smaakvol, evoluerend naar complexere tonen van boter en honing in de afdronk.