Château d'Yquem 1988

De 1988 is een Yquem in een eerder gesloten stijl, opgebouwd naar het voorbeeld van de buitengewone 1975. Met een honingachtig, rokerig bouquet met geuren van sinaasappel, kokos en ananas, heeft deze krachtige wijn een volle body, lagen van zeer geconcentreerde, geëxtraheerde smaken, een aanzienlijke aanwezigheid van botrytis en een sensationele afdronk. Laatst geproefd: 12/97.

Breed en zacht, met tonen van romige abrikoos, mango, dadel, honing, karamel en marsepein, omlijst door accenten van geroosterd briochebrood en muskus. De flatterende afdronk laat nuances van sinaasappelcurd en flan soepel passeren. Net iets terughoudend in spanning, maar met een mooi bereik. -- Niet-blinde Yquem-verticale (juli 2014). Nu drinken tot en met 2030. 6.500 kisten geproduceerd.

De Yquem 1988 doet denken aan de fles die ik twee jaar eerder proefde, een van mijn favoriete jaargangen uit dat decennium. In de neus sinaasappelschil, kweepeer, wasachtige hars en mandarijnbloesem, maar met meer beheersing en focus dan in andere warmere jaargangen. In de mond wordt hij gedragen door een prachtige prikkel van zuren die zich een weg snijdt door het stroperige fruit, met clementine en een vleugje crème brûlée in de afdronk. Hij draait op volle toeren en ik zie hem nog geruime tijd op dit niveau blijven.

De kleur toont wat meer mahonie en sinds mijn vorige proeverij ook meer tertiaire kenmerken; toch blijft dit even heerlijk als complex. Nu vind je saffraan, kruiden, karamel, gebrande suiker, gesmolten boter en zoete, honingachtige, geroosterde ananas. De wijn is rijk, maar met volop levendigheid. Er is kracht met elegantie: de zoetheid van het fruit, samen met een perfect vleugje bitter dat alles in balans brengt, omhult het gehemelte. Zoals bij alle grote jaargangen van d’Yquem is het enige ‘probleem’ hoe moeiteloos hij drinkt. Drinken van 2025-2060.

Intens goud met amberkleurige reflecties. Complexe, betoverende neus met gekonfijte abrikoos, sinaasappelschil, mirabelpruim, bijenwas en saffraan. Vol en krachtig in de mond, met een uitstekende balans tussen zoetheid en structuur. Veel weelderigheid en concentratie. Ook passievrucht en honing komen mooi tot uiting in de smaak. Een laatbloeier, zoals veel Yquems, die ooit 20/20 zou kunnen halen.

Tijdens een bezoek aan het Château heb ik in 1989 stiekem mijn vinger in het vat gestoken om hem daarna smakelijk af te likken. Zeker te weinig om een geldig oordeel te geven. Maar ik voelde me als een jongetje dat fruit steelt van de boom van de buren. 1993, op het Château, als aperitief genoten met de Comte de Lur Saluces: rijk, weelderig bouquet; vanille, papaja en passievrucht in zeer geconcentreerde vorm, met daarachter een lijmachtige toets van de botrytis. Volle smaak, opnieuw een lichte aanwezigheid van exotisch fruit, rijk met een fluwelige, smeltende vetheid, goede dragende zuren, een gebonden, lange finale. Qua type zeer dicht bij de legendarische ’75. 1997, een halve fles: we waren precies zo lang blij tot we de wijn aan de neus brachten: kurk! Halve fles — volledig chagrijn! 1998, een dubbele magnum in München; weer kurk!!! 99: intens goudgeel. Even intens, fijn bouquet; royaal — honing, boter en een vleugje sinaasappelzeste. In de mond zacht, mollig, mooie volheid, maar op dit moment ontbreekt wat lengte. Neus beter dan mond. (19/20). 07: Arno Sgier van de Traube in Trimbach bood ons een fles aan na een behoorlijk uitgebreide, maar niet uit de hand gelopen drinkpartij. Ik noteerde gekonfijt fruit, engelwortel, acaciahoning en was verbaasd over het vette lichaam; de zuren polariseren licht op de tong, maar balanceren daarvoor des te mooier de toch forse, rijke zoetheid. Ik was zo enthousiast dat ik me voornam de wijn veel hoger te beoordelen dan vroeger en hem minstens 19/20 punten te geven. Op de een of andere manier had ik hem negatief in mijn geheugen verankerd. Maar het waren de vroeger vaak kurkige flessen die me dat deden geloven. Vind je hem in onberispelijke staat, dan is dit een heel grote Yquem — en gezien de prijs zouden misschien alleen insiders dat moeten weten. 08: tijdens een lunch op Yquem. Daarvoor was er de “dikke” 1998. De 1988 kwam daarna bijna filigraan, teer en fijn nerveus over. Het is waarschijnlijk die Barsac-achtige rasse die de klasse uitmaakt van deze bijzonder fijne Yquem, die niet erg zoet overkomt. 09: lunch op Las Cases — een waardige afsluiting van een verfijnde lunch met Wiener schnitzel en huisgemaakte pasta. Dat vind je in Bordeaux verder nergens. (18/20). 12: we dronken hem in Luxemburg naast de volle, elegante 2002. Daarbij kwam hij wat slank en bijna wat draaderig over, al verdient de uitgesproken mineraliteit alle lof. (18/20). 13: zeven kleine, handgeslepen glaasjes met een gouden nectar, uit een 3/8-fles, genaamd 1988 Château d’Yquem, vormden het slot. De kleur vrij donker, met een oranje zweem en licht bruinige reflecties. De neus: suikerdik, rozijnig, honingtonen en koude kamillethee. Ook een vleugje saffraan, maar eveneens iets plantaardigs, heel fijn grassig. De mond vol en rijk, met discreet wat papperige contouren. In de afdronk fijne capsule-achtige tonen met een kruidige maar duidelijk aanwezige, nobele sémillon-bitterheid. Vermoedelijk nu net op een vrij lange piek. 18: behoorlijk goudkleurig en stralend, met fijne oranje tonen vanbinnen. Start met minerale geuren, witte peper, gedroogde abrikozen, hooibloemen, rozijnen en gedroogde vijgen. In de mond krachtig en enerzijds met zuren, anderzijds met een behoorlijk intense zoetheid. Op de een of andere manier lijkt hij — ondanks zijn aangekondigde grootsheid — zijn harmonie nog niet helemaal gevonden te hebben. Het was echter duidelijk de krachtigste en misschien ook de meest bewaarpotente wijn in deze Sauternes-reeks. (18/20). 20: al vrij donker goudgeel met okerreflecties. Intens, kruidig bouquet, gekonfijte schillen van kumquats, bloedsinaasappels en harsachtige tonen. In tweede aanzet: rozijnengeur en florale tonen (pimpernel). Het neusbeeld is op een of andere manier “droogzoet”. In de mond dansend, hoog aromatisch en op zichzelf nog vrij jong. De balans is prachtig en zo toont deze door mij tot dusver eerder onderschatte, finesse-rijke d’Yquem zich vandaag zeer elegant, met een schitterende lengte. Dit was tot nu toe de beste fles! (19/20).

Met een medium goud-amberkleur treedt d'Yquem 1988 naar voren met elegante geuren van gekonfijte gember, citroengras, gedroogde abrikozen en crème caramel, aangevuld met toetsen van vers stro en fijngestampte stenen. In de mond is hij levendig, met een overtuigende grip in de textuur en heerlijk hartig-zoete lagen, eindigend in een aanhoudende toets van citruspit. Het restsuiker bedraagt 123 g/l.

De neus van de 1988 is zeer complex en in de mond combineert hij zowel de kracht van Yquem als een mooie, elegante structuur met veel lengte; de afdronk is ingetogen. Met beluchting wint hij aan volume en complexiteit. Zeer groot bewaarpotentieel, een legendarische wijn. 13,5° en 123 g/l. Zuurtegraad: 3,8 g H2SO4.

In de neus is hij verleidelijk en meteen drinkklaar. In het glas ontwikkelt de wijn zich vervolgens naar bijna mentholachtige tonen. Deze frisheid maakt de combinatie met het gerecht opmerkelijk. Het geheel ontvouwt zich delicaat en diep. Een licht boterige afdronk, met een vleugje gekonfijt fruit en verse amandel in de lange persistentie. Hier brengen de kruidige neusnuances ons naar het gerecht (melk-kalfsgebraad gegrild op wijnranken, lentesabayon, eerste verbena en doperwten), terwijl de licht tanninerijke eindstructuur, bijna als bij een rode wijn, de pairing nog complexer maakt. Een multidimensionale wijn, uitstekend geschikt voor de haute cuisine.